A puta Morte

Non teño nada, pero nada de nada, nadiña, contra as mulleres que exercen a prostitución. No barrio de Esteiro, en Ferrol, onde nacín e medrei, había varios prostíbulos e cando publiquei o libro “Xente na brétema”, no que evoquei os personaxes populares naquel Ferrol de posguerra, os que protagonizaron a historia máis íntima e entrañable da cidade, falei delas con afecto nalgunhas páxinas.

Entón, por que nestas viñetas represento a Morte como prostituta? Por dúas razóns. A primeira, porque tampouco teño nada contra a Morte, que é “unha mandada” e fai o que lle encomendou aquel deus Yahvé, permanentemente irado, cando a puxo no mundo. A outra é para actualizar as imaxes medievais das “danzas macabras” ou “danzas da Morte”. Xa sabedes: a Morte, representada coma un esquelete, invita á xente que leva a facer danzando o camiño ao Alén.  Pois se do que se trata é de desdramatizar o trance, eu, na vez de danzar con ela, prefero dármonos un revolcón. Que mellor promesa de infinitos praceres que a desta puta Morte, con miles de anos de experiencia e que non fai distingos entre homes e mulleres?

Eu, para moitas virguerías non estou, pero se me atrae e me leva, deixareille a iniciativae ata o que o corpo resista.

¿Te gustó este artículo? Compártelo

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

1 comentario en “A puta Morte”

  1. Encanta me o teu humor e os debuxos espectaculares, pero aconselleche que non te deixes liar de momento que para eso xa teras tempo.

    Responder

Deixa un comentario

Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información. ACEPTAR

Aviso de cookies