Puntadas sen fío: Volver ao centro

Alberto Núñez Feijoo y Pablo Casado por Siro
Alberto Núñez Feijoo y Pablo Casado por Siro

A estas alturas da película xa sabemos que Pablo Casado é, por idade, un home feito e dereito, pero de mentalidade infantil. Un rapazolo sen personalidade, que segue ao santón da súa devoción –San José María Aznar, o da ollada coma brasas que ninguen pode aturar, e que, por certo, desde a noite electoral seica anda con Wally- e, por imperiosa necesidade, a un pecador de éxito contrastado como Alberto Núñez Feijóo, por máis que a diferencia ideolóxica entre un e outro modelos sexa notable. É a vantaxe de non ter ideas propias: pode ir cos da feira e volver cos do mercado; pode adourar a Aznar e a Feijóo polas respectivas peanas e surrir de orella a orella, como se pasar da dereitona ao centro, dun día para outro, fose en política o máis natural do mundo.  

Pode que Pablo Casado non o saiba, pero iso é demagoxia. O mestre Ortega explicouno moi claramente: <La demagogia trata de convertir a los ciudadanos en estúpidos cultivando su ignorancia y sus más bajas tendencias, el simplismo, el odio y el sectarismo, entre otros>. De odios e sectarismo deu probas infinitas Pablo Casado na campaña electoral; de simplismo está a dalas agora.

Antes da debacle electoral, Casado e Abascal eran os Cástor e Pólux da política española, dous irmáns nados dun mesmo ovo de Aznar, obrigados a entenderse, porque, como dixo Casado a Jiménez Losantos nun programa radiofónico: <¿para qué vamos a andar pisándonos la manguera entre nosotros, si apenas existen diferencias programáticas entre el PP y Vox?>. E engadiu que Vox podería entrar nun goberno do PP, sen as liñas vermellas que se marcaron en Andalucía. A invitación fíxoa extensiva a Ciudadanos, naturalmente. Pois ben, despois da desfeita electoral e ante a próxima cita, Casado descobre que Vox é a extrema dereita, Ciudadanos a socialdemocracia, e el, envolto na bandeira do PP e baixo o lema <Centrados no futuro>, co arruallo do mesmísimo Luís XIV de Francia, proclama: <O centro son eu>.

Simplismo demagóxico foi equiparar a súa derrota á de Rajoy en 2008, cando Rajoy obtivera 154 escanos contra os 169 do PSOE e el 66 contra os 123 de Pedro Sánchez. Evidentemente o máster que fixo e non fixo, pero non fixo e fixo, non era de matemáticas e cre, coitadiño, que todos contamos polos dedos.

O peor da campaña de Casado, o verdadeiramente noxento, foi o ataque permanente á figura de Mariano Rajoy, que a fichaxe de Cayetana Álvarez de Toledo, presentada por Casado como a Messi do PP, non fixo máis que agravar. Se Cayetana o acusara de todos os males do partido e de non saber combater o nacionalismo catalán, xa en campaña se dirixiu aos líderes de Vox para lles propor que se integrasen no PP, porque Rajoy xa se fora. Ata acusou a Núñez Feijóo de ser “igual de dañino para España que los nacionalistas> porque <su política lingüística no difiere esencialmente de la de cualquier nacionalista”.

Rajoy, que ao deixar o cargo dixera: “Me aparto, pero no me voy” e prometera lealdade ao sucesor, cumpriu e pediu o voto para o PP de Casado en Pontevedra. Feijóo, que de boa gaña daría unhas chaparretas ao Casado, rapazolo irresponsable e lingoreteiro, coleao, límpalle as bágoas e os mocos, aconséllao e dalle azos. Non vaia ser o demo que se repita a hecatombe e o chamen de Madrid para desfacer o entorto. É sibilino.

¿Te gustó este artículo? Compártelo

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

Deixa un comentario

Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.