Puntadas sen fío: O meu primeiro Quixote

Puntadas sen fío: O meu primeiro Quixote por Siro
Puntadas sen fío: O meu primeiro Quixote por Siro

O pasado día 1, Xesús Alonso Montero contou no artigo Confinados co Quixote que varias persoas lle preguntaron polo libro máis axeitado para os rapaces neste tempo de confinamento e a súa resposta foi sempre rotunda: o Quixote. Tamén recordou que Ramón Suárez Picallo en Sada e Santiago Álvarez en Valdeorras eran, de nenos, devotos do Quixote. Eu non sei se fun un neno devoto do Quixote, pero si que aprendín a ler nas súas páxinas e cando, aos seis anos, entrei nunha escola do barrio, os escolantes don Justo e dona Carmen pasmaban ao oírme dicir de memoria os versos “Es de vidrio la mujer/ pero no se ha de probar…”, o comezo do discurso de Don Quixote aos cabreiros e os pés das ilustracións do libro. Non debe de ser un caso frecuente, pero no meu a explicación é sinxela.

Nos primeiros días do Alzamento, cando en Ferrol empezaron as detencións e os “paseos”, meus país e meus irmáns refuxiáronse en Cornido, no veciño concello de Narón, onde tiñan parentes e amigos, que lles cederon unha casa pequena, sen luz nin auga, baleira de todo; pero á que o primeiro día chegou un carro de palla para que non durmisen no chan e despois colchóns, mesa, sillas, pratos, tixolas… e un quinqué. A comezos de 1937 a garda civil levou a meu pai e nun consello de guerra condenárono a 30 anos por representar, co grupo de teatro do Coro Toxos e Froles, obras de “marcado matiz político-social”. Saiu en 1941 e en 1943 nacín eu. Meu irmán apenas me viu. Marchou a Madrid e co primeiro salario mercou un Quixote esplendidamente editado e enviouno cunha dedicatoria: “Aos meus queridos país, o mellor libro de España”. Durante anos aquel foi o único libro na casa e nel aprendeume a ler miña irmá, dezasete maior ca min.

Malia a escaseza en que vivían, meus país acordaron que eu estudase o bacharelato, pero, mal aconsellados, non me mandaron ao instituto, senón a unha academia onde, por boas notas que levase, era imposible obter unha  beca. Cursaba terceiro cando busquei o Quixote e non apareceu. Miña nai levárao a un anticuario da cidade para poder pagar a matrícula do curso, pero arrincoulle a folla coa dedicatoria e volveu sen libro e sen cartos. Pasei media vida en procura dun exemplar daquela edición, e non o atopei.  

Seguín lendo o Quixote nas escolas porque o franquismo se apropiou do personaxe e falou do “quixotismo da Cruzada”; porén, en 1932, Giménez Caballero, ideólogo do Réxime nos primeiros anos, víao como “El libro más temible y corrosivo de España. El peor veneno de España”. E, en 1936, en plena celebración da victoria, o crítico literario Manuel de Montoliú propuxo facer a Lope de Vega poeta nacional de España porque “el suyo es un teatro de caballeros, hecho para caballeros”, mentres Cervantes “deja ver constantemente su predilección por los desheredados y menesterosos”. Ambos tiñan razón e, en boa lóxica, Cervantes e Don Quixoteeran dos vencidos. Meu pai dicía moi ben os versos de León Felipe: “Hazme un sitio en tu montura/ caballero derrotado./ Hazme un sitio en tu montura/ que yo también voy cargado/ de amargura”. Non chegou a oílo musicado e cantado por Serrat, pero eu emocioneime por el.   

¿Te gustó este artículo? Compártelo

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

Deixa un comentario

Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información. ACEPTAR

Aviso de cookies