Puntadas sen fío: Casado, Abascal e Plauto

Pablo Casado e Santiago Abascal por Siro
Pablo Casado e Santiago Abascal por Siro

Menecmo e Sosicles son dous irmáns xemelgos, protagonistas da máis divertida comedia de equívocos escrita polo romano Plauto, no século II a. C. Eran nenos cando o destino os separou e non volveron saber un do outro, pero, xa homes feitos, atopáronse, abrazáronse, tratáronse de «irmán querido» e, xuntos para sempre, foron felices e comeron perdices.

A mesma comedia estana a representar na vida real Pablo Casado e Santiago Abascal, criados politicamente nos mesmos peitos, arredados nunha ondada partidista e hoxe felizmente reencontrados como líderes do PP e de Vox. Certo que no físico non se asemellan moito, pero en traxectoria e credo político son irmáns xemelgos e tan cuspidiños que -seino de boa tinta- nin José María Aznar, pai ideolóxico de ambos os dous, sabe diferencialos.

Para empezar, ningún deu nunca pancada porque desde mozos viven da política. Os dous militaron no PP e contaron con poderosos protectores. Aznar viuse reflectido en Casado cando no congreso de 2008 o oíu afirmar, como presidente de Nuevas Generaciones, que «los jóvenes populares no idolatran a asesinos como el Che Guevara, sino a mártires como Miguel Ángel Blanco». Aznar sorriu sen mover o bigote e pensou: «Este chico promete». Meses despois tíñao de director do seu gabinete.

Abascal quedou fóra de xogo en Euskadi despois que a presidenta do PP vasco, María San Gil, dimitise por discrepancias insalvábeis con Rajoy, pero Esperanza Aguirre levouno a Madrid para presidir a Agencia de Protección de Datos da comunidade e, cando pechou en 2012, fíxoo director xerente da Fundación para el Mecenazgo y Patrocinio Social, cun só empregado ás súas ordes e un salario anual de 82.491 euros. Sempre os grandes patriotas viviron da patria. Ao desaparecer a institución, en 2014, Abascal entrou en Vox.

Na campaña das eleccións andaluzas Casado repetiu, punto por punto, o discurso ultra de Abascal e celebrou os 12 escanos de Vox coma se fosen do PP, que perdeu 7. Foi o gozoso reencontro de Menecmo e Sosicles na política española, entre un Santiago Abascal que ve no PP de Rajoy «la izquierda socialdemócrata» e un Pablo Casado que non o di, pero tamén o pensa. A ideoloxía non será un atranco para que PP e Vox tenten gobernar xuntos e o presidente Núñez Feijoo xa declarou que o pacto non lle dá medo porque «los andaluces se merecen un gobierno». Clarísimo: o entendemento do PSOE con Podemos é unha aberración política, e o do PP con Vox perfectamente natural.

A cousa é grave, pero non tanto como a perda de memoria de Núñez Feijoo, que responsabiliza do éxito de Vox a Pedro Sánchez e o seu pacto co independentismo catalán. O presidente galego non recorda que o independentismo catalán saíu do letargo cando o PP de Rajoy, para atacar o Goberno de Zapatero, levou o Estatuto catalán ao Constitucional por varios artigos vixentes noutras autonomías; e esquece tamén que foi a torpeza de Rajoy, aquel 1 de outubro en que mandou á policía impedir o referendo catalán, a causa da explosión independentista e de que Europa olle con receo a democracia española. As carantoñas de Casado e Abascal non van mellorar a imaxe que damos, evidentemente.

 

¿Te gustó este artículo? Compártelo

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

Deixa un comentario

Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.