Puntadas sen fío: Unha homenaxe a Domingo García-Sabell

Unha homenaxe a García-Sabell por Siro
Unha homenaxe a García-Sabell por Siro

A Irmandade da Sanidade Galega homenaxeou, o pasado día 14 en Compostela, ao médico e intelectual galeguista Domigo García-Sabell, falecido en 2003. Non coñezo aos membros da asociación, pero son –teñen que ser- un grupo de heterodoxos no galeguismo, onde mentar ao homenaxeado é pecado grave. O ostracismo do eminente polígrafo produciuse cando tentou facer compatíbeis os cargos e as responsabilidades de presidente da Real Academia Galega e Delegado do Goberno, e non puido. Tamén eu penso que errou e debeu deixar un ao aceptar o outro; pero o desatino dos detractores foi aplicarlle a máxima: “xeneral que gaña cen batallas e perde a cento unha, non gañou ninguna”, porque as batallas gañadas por Domingo García-Sabell para Galicia, o galeguismo e a cultura galega, fixéronnos vivir momentos ilusionantes e aínda nos permiten enfrontármonos, ben armados, a unha realidade preocupante.

Xesús Alonso Montero recorda o encontro con García-Sabell a comezos dos anos cincuenta: “Fora como unha especie de deslumbramento ou epifanía: a súa cultura, que ía de Freud, Heidegger ou Jaspers ata Joyce ou Hölderlin, e a súa perspicacia intelectual facían del unha figura excepcional naquel ermo que era a cultura oficial española”. E conclúe: “Se alguén representou e escenificou a dimensión culta e europea do galeguismo neses anos, ese foi, por encima de todos, García-Sabell”.

Eis a importancia do labor intelectual do home de amplísimos saberes, que foi Domingo García-Sabell: facer galeguistas cultos en Galicia e prestixiar o galeguismo no exterior.

Xosé Luís Franco Grande recorda “o entusiasmo xuvenil” co que acollía as iniciativas dos mozos e a xenerosidade no tempo que lles dedicaba; e Arcadio López Casanova, que o chama “sabio” e “mestre clarexador”, fala do poder catártico da súa palabra e evoca a reverente atención coa que nas tertulias de mozos universitarios, eran lidos e discutidos os ensaios e artigos que publicaba. Si, e nas tertulias e reunións de profesores tamén. O prestixio do galeguismo fóra de Galicia, foi o de García-Sabell en España e Europa.

Eu coñecino en 1971 e seguino nos artigos publicados en La Voz de Galicia e nos ensaios sobre grandes persoeiros da arte e da cultura, e temas que van da enfermidade e a morte ao erotismo; todos absolutamente vixentes. Porén, interesoume, sobre todo, o García-Sabell crítico de arte que ve a obra e o que hai detrás da obra. Eu non souben por que debuxei os Pecados Capitais como o fixen, ata que lin o prólogo que escribiu para a edición. E se a ollada á pintura de Luís Seoane me parece extraordinariamente lúcida, e o ensaio sobre Van Gogh, fermosísimo e conmovedor; no titulado Picasso empapelado, de 1960, vexo a crítica de arte máis orixinal, valente e honesta que lin na miña vida.

Ramón López Vázquez, catedrático de filosofía. non o coñeceu; pero faláronlle tan mal del, que decidiu estudalo a través da súa obra, durante anos, e descubriu un home entrañable e un intelectual comprometido con Galicia, de dimensión europea. En 2013 publicou o libro Domingo García-Sabell e a fenomenloxía, do que presentou a segunda edición na recente homenaxe. É que, afortunadamente, heterodoxos somos moitos.

¿Te gustó este artículo? Compártelo

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

Deixa un comentario

Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información. ACEPTAR

Aviso de cookies