Puntadas sen fío: O Día do Libro, con perdón

O Día do Libro, con perdón por Siro
O Día do Libro, con perdón por Siro

Nin sequera a coincidencia do Día do Libro na campaña electoral motivou aos candidatos para falaren do seu programa cultural, probablemente porque non o teñen e non lles importa. Se Camba afirmaba que en España os intelectuais se cotizaban a menos ca os coellos, hoxe a cotización debe estar por debaixo da baralloca.

O Día Internacional do Libro é unha celebración promovida pola UNESCO, fixada no 23 de abril, data en que morreron varios grandes autores e que en España nos dá ocasión de recordar a Cervantes, un humanista adiantado ao seu tempo, que, sabéndose o mellor escritor da súa xeración, viuse obrigado a deixar a pluma durante vinte anos para gañar a vida como recadador de impostos. Recoñezámolo sen desculpas, nin enredos: Cervantes é xenial e no Quixote puxo os alicerces da novela e creou o humorismo, unha nova forma de humor que tardou tres séculos en ser entendida; pero cada día interesa menos, e en Galicia nin che conto. De seguir así, Cervantes, o Príncipe dos Enxeños, pasará a ser axiña un nome venerado en España por unha minoría de xente rara e en Galicia por catro tolos.

A Cervantes tratouno mal a vida e tratouno mal algunha xente, pero quen peor o tratou non foi Lope de Vega, que o aldraxou; nin Avellaneda, que o plaxiou; nin os Argensola que non lle permitiron ir co Conde de Lemos a Nápoles; nin os académicos do XIX que o tiñan por un “enxeño leigo”… Quen peor o tratou foi Nabokov no curso de literatura que, en 1952, impartiu na Universidade de Harvard. Nabokov non coñecía a Cervantes nin o Quixote, pero, obrigado polo rector, ditou seis leccións nas que non deixou de se mofar do autor e da obra. Morto Nabokov, aquelas seis leccións foron recollidas nun libro disparatado pero interesantísimo porque permite comprobar como alguén con enorme talento e ampla cultura, pero dominado polo pecado de soberbia, pode comportarse como un parvo; e tamén o silenzo cómplice dos cervantistas que non ousaron censurar os desatinos dun autor de tanto prestixio. Fíxoo Francisco Márquez Villanueva, especialista no Século de Ouro e catedrático na Universidade de Harvad, que ditou a conferencia La lección del disparatario nabokoviano, na que di: “Da grima pensar en la clase de fraude perpetrado, a fuerza de aquel diluvio de ignorancia y de crudos prejuicios, en la cátedra de una universidad prestigiosa”.

É certo. O curso de Nabokov é un desatino de principio a fin.Malinterpreta os personaxes; toma ao pé da letra os textos irónicos; rexeita textos de altísimo nivel literario; non percibe o humanismo nin o humorismo da obra… No ensaio Cervantes e o Quixote. A invención do humorismo analizo eu todos os despropósitos, incluído un no que ninguén reparara: Nabokov relaciona as vitorias e derrotas de Don Quixote e conclúe que son as mesmas: 20 e 20. Pois non, porque esquece o capítulo LVIII, titulado “De la cerdosa aventura que le aconteció a Don Quijote” e non contabiliza a derrota máis cruel sufrida polo cabaleiro cando, vencido por Sansón Carrasco e resignado a deixar a cabaleiría durante un ano, é esmagado, co fiel escudeiro, por unha enorme larada de cochos. A fachenda de Nabokov non pode ser máis ridícula.   

O curioso é que a Cervantes enterrárono o 23 de abril, pero morreu o 22. Quen morreu un 23 de abril foi Nabokov. Nisto matino eu o “día de reflexión”.

¿Te gustó este artículo? Compártelo

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

Deixa un comentario

Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información. ACEPTAR

Aviso de cookies