Puntadas sen fío: Memoria histórica

Puntadas sen fío: Memoria histórica por Siro

O goberno de A Coruña acordou retirar a vidreira da entrada no Pazo Municipal porque nela figura o escudo preconstitucional. Xa en 2009 se debatera a conveniencia de quitala en cumprimento da Lei da Memoria Histórica, creada dous anos antes, pero a comisión de expertos consultada polo concello non chegou a un acordo e decidiuse conservala como “peza de museo inserta no edificio municipal”. Agora o goberno de A Marea, presidido por Xulio Ferreiro, decidiu facelo e tivo o acerto de encargar a substitución á Sociedad Maumejean de Vidrieras Artísticas, que fixera e instalara a actual en 1955. Os Maumejean foron, en orixe, unha familia francesa de mestres vidreiros que acadaron prestixio internacional, chegaron a Madrid hai 120 anos e crearon obras de arte en toda España, das que é exemplo excelente a do Pazo Municipal de A Coruña.

Son moitas as vidreiras e moitas as esculturas e pinturas valiosas artísticamente que desapareceron ao entrar en vigor a Lei da Memoria Histórica e xa a comisión de asesores do concello coruñés recomendara, con bo criterio, crear un museo que recollese as obras que, por valor artístico ou histórico, merecesen ser conservadas. Non se fixo e foi mágoa porque o edificio do cárcere, agora en ruínas, sería un marco idóneo.

Eu tentei que o “Museo da Memoria Histórica” se crease en Ferrol, por ser berce do Caudillo e sufrir unha represión brutal ao se producir o Alzamento. Acollería a estatua ecuestre de Franco, do escultor madrileño Coullaut Valera -non das máis afortunadas, por certo-, que durante 36 anos  mortificou á roxería ferrolana; a de Millán Astray, de Xoán Piñeiro, retirada na Coruña en 2010 -unha xoia da escultura galega- e outra iconografía e documentación de personaxes destacados nos dous bandos. Eu aportaría os retratos do almirante Azarola e do capitán de navío Juan Sandalio Sánchez-Ferragut, que mandaba o buque Almirante Cervera, fusilados polos golpistas por se manter fieis á República. O museo debería ser o primeiro paso para poñer fin a estoutra Guerra Civil que mantemos os fillos duns e doutros, pero non tiven éxito. Seica aínda non se dan as circunstancias para a reconciliación.

O que non entendo é o criterio para retirar nomes, placas e monumentos franquistas. Madrid, Barcelona e moitas outras ciudades teñen rúas dedicadas a Ramón Franco, que despois de exercer durante anos de anarquista feroz, rematou, porque quixo, baixo as ordes do irmán, que o ascendeu a teniente coronel e nomeouno comandante da base de hidroavións de Pollensa, en Mallorca. Desde entón bombardeou con saña aos republicáns e morreu cando se dispuña a lanzar bombas sobre Valencia. E como creo que a Memoria Histórica non pode ser selectiva, senón aberta á verdade, aínda que doa, tampouco entendo que en Madrid haxa a rúa Santiago Carrillo. Porque os mortos deles son tan mortos coma os nosos. ¿Ou non?

 

Deixa un comentario

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.