Puntadas sen fío: O papa Francisco e o Demo

O papa Francisco e o Demo por Siro
O papa Francisco e o Demo por Siro

Nunha mensaxe difundida pola sala de prensa da Santa Sede o pasado 29 de setembro, o papa Francisco pediu aos católicos do mundo que recen o rosario durante o mes de outubro para que a Virxe e o arcanxo san Miguel protexan a Igrexa dos ataques do Demo, neste tempo de crise. En anteriores discursos o papa advertira de que o demo non é un símbolo, unha representación do mal, senón un ser real; e nesta ocasión, coa linguaxe coloquial que gusta empregar en temas transcendentes, afirmou: «O Demo está vivo, goza de boa saúde e fai horas extras para erosionar a Igrexa». Debe de levar tempo facéndoas e serlle proveitoso o labor porque en 2013, ao pouco de ser elixido papa, Francisco falou «dunha corrente de corrupción» na Curia Romana e da existencia dun influínte «lobby gay».

En 2016, ante os membros da Curia, lamentaba o «gatopardismo espiritual» dos que din querer trocar as cousas, pero fan canto poden para que todo siga igual. E como todo seguiu igual, no Nadal de 2017, tamén ante o goberno da Igrexa, recordou as palabras do bispo belga monseñor Frédéric François Xavier De Mérode, no século XIX: «Facer a reforma en Roma é como limpar a Esfinxe de Exipto cun cepillo de dentes». Agora, cos escándalos de pederastia, que non cesan, e os ataques á súa persoa e ao seu maxisterio por parte do sector máis conservador, que chegou a pedirlle a dimisión, Francisco determina que isto é cousa do Demo.

A figura do Demo, o anxo que por soberbia se rebela contra o Creador, non aparece no libro da Xénese, pero era necesaria para explicar o pecado orixinal e a existencia do mal no mundo, mesmo despois da redención de Cristo, e creouse a partir doutros textos bíblicos. A Idade Media mostrouno como un ser monstruoso e un dos moitos acertos de Umberto Eco en O nome da rosa foi reflectir o terror que o Demo inspiraba nos mosteiros. Son numerosas as ilustracións de códices monásticos, nas que os ollos do Demo foron raspados para que non danasen o lector. Porén, xa no medievo e ata hoxe, houbo quen exorcizou ao Demo con humor, burlándoo e ridiculizándoo en escritos e ilustracións. Quizais o exemplo máis claro sexa unha imaxe do inglés William de Brailes, ilustrador do século XIII, na que a Virxe zorrega ao Demo un tremendo gancho de dereita nun ollo. A aparición de el diablo cojuelo, pillabán, burlón e trouleiro, na literatura oral de Castela, no século XV; a banalización do satanismo no romanticismo, no simbolismo e no expresionismo; a perda de fe relixiosa no século XX; todo contribuíu a que o Demo bíblico ande hoxe en horas baixas.

En Galicia, malia a fe doente de Vicente Risco e os santuarios para liberar de demos aos posesos, o Demo só é un recurso cómico en refráns, cantigas e expresións coloquiais, como a que Curros Enríquez puxo en boca do mesmísimo Creador: «Se este é o mundo que eu fixen, que o Demo me leve». Por iso nunca crin no Demo do papa Francisco ata que, hai pouco, a Conferencia Episcopal Española nomeou presidente da Comisión contra a pederastia ao bispo que silenciou os abusos en La Bañeza. Agora si creo, co papa Francisco, que o Maligno anda a socavar os alicerces da Igrexa católica.

 

¿Te gustó este artículo? Compártelo

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

1 comentario en “Puntadas sen fío: O papa Francisco e o Demo”

Deixa un comentario

Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.