Puntadas sen fío: Aplausos

Puntadas sen fío: Aplausos por Siro
Puntadas sen fío: Aplausos por Siro

Cando baixei do bus coas bolsas do supermercado eran as oito da tarde e as ventás das casas, na praza dos Castros, estaban cheas de xente que aplaudía e facía soar distintos instrumentos en proba de gratitude ao persoal sanitario que nos defende do coronavirus. A vivencia era nova para min, que habito un piso con vistas á ría, sen veciños arredor, así que pousei as bolsas nun banco e aplaudín, tan conmovido, que rematei con dor de brazos. Camiño de casa recordei os médicos de cabeceira que facían visitas a domicilio na miña infancia, en Ferrol. Respectabámolos tanto, que en todos os fogares do barrio, por humildes que fosen, había para eles unha toalla que ninguén usaba e unha pastilla de xabrón sen estrear.

En xeral, eran persoas de trato afable, ás veces extraordinariamente cordiais e familiares. Don Manuel Carballal entraba pola miña casa como se fose a súa, achegábase á cociña, destapaba a pota que estaba no lume e invitábase a un prato de caldo, que zampaba entre eloxios á miña nai por boa cociñeira. Moitísimos anos despois, en Nadal de 1969, cando mostrei por primeira vez os meus debuxos de humor e caricaturas, presentouse na exposición, esixiume que lle fixese unha caricatura para incluíla na mostra e ser orador no acto de clausura. Fixémolo así e contou ao auditorio que eu fora un neno esmirrado, que saín adiante grazas á súa ciencia e ao riquísimo caldo da miña nai.

E un día do ano 2009 soubemos que os médicos estaban a ser agredidos. Un home de 74 anos, coñecido por “El León”, entrara, pistola en man, no Centro de Saúde de Moratalla e matou a tiros a unha médica e feriu a un condutor de ambulancia, que quixo impedilo. Era asmático e explicou á garda civil que non o trataran ben.

Os Colexios Médicos deixaron de calar e fixeron pública unha realidade abraiante. O primeiro estudo da Organizaciòn Médica Colexial é do ano 2010 e rexistrou 451casos de violencia en España; e seguiron aumentando ata o 2017, en que se denunciaron 515. En 2018, o último dos que hai datos totais, baixaron a 490; pero algúns parciais de 2019 indican que a tendencia á baixa non se mantivo. Pregúntome se despois desta sincera homenaxe popular, en forma de aplausos colectivos, volverán ser respectados os médicos en España. Non o creo. A muller que chega bébeda ao ambulatorio e dalle piñadas e tiróns de pelo a unha médica porque tardou en atendela; o que ataca a varios facultativos porque non lle recetan o fármaco que quere; a que golpea á médica de urxencias porque non pode darlle a baixa laboral; o vello que colle polo peito ao enfermeiro dos netos, dalle un testarazo na cara e desafíao con raxalo; son agresores que se senten agredidos polo sistema, irados e violentos sempre. O 5 de marzo un home tivo que ser reducido pola policía, nun hospital de Vitoria-Gasteiz, por ameazar con dous coitelos ao médico que diagnosticou á muller infección de coronavirus.

Certo que hoxe admiramos aos profesionais da medicina, agradecemos o seu labor e dóennos as súas baixas; pero cando Baltasar Porcel preguntou a Josep Pla, a comezos dos anos 70, cal é a paixón máis duradeira da humanidade,  Pla, que sabía o que esqueceu o demo, respondeu: -El olvido.

¿Te gustó este artículo? Compártelo

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

Deixa un comentario

Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información. ACEPTAR

Aviso de cookies