Puntadas sen fío: Hijos de la Chingada

Hijos-de-la-Gran-Chingada-por_SiroOctavio Paz preguntouse quen é a Chingada e cal o significado desta expresión mexicana, de usos múltiples, e chegou á conclusión de que a Chingada é unha Nai mítica, a Nai violada que, por selo, queda deshonrada, como quedará o fillo concibido nesa violación. A orixe do mito está na conquista de México por Hernán Cortés, e o símbolo da Chingada é dona Mariña, a escrava azteca que o axudou a vencer ao propio pobo. O seu nome era Malintzin, pero o soldado e cronista Bernal del Castillo, presente na conquista, transformouno en Malinche, e moitos anos despois a Academia Mexicana da Lingua recolleu a voz «malinchismo» co significado de «actitud de quien muestra apego a lo extranjero con menosprecio de lo suyo». 

Autores recentes dan da figura histórica da Malinche unha visión máis precisa e xusta. Nin amante de Cortés nunha relación romántica inventada en España, nin traidora a unha patria mexicana inexistente. Escrava desde nena, primeiro dos indios de Tabasco e despois de Cortés, que lle fixo dous fillos e deulle a liberdade para casala cun lugartenente español que chegou borracho á voda. A Malinche, representada nun mural de José Clemente Orozco como a Eva mexicana, é a violada que cala, a encarnación da Chingada; e o mexicano, que non quere ser indio, nin español, nin mestizo, vive en permanente contradición e se para aldraxar a alguén chámalle «hijo de la Chingada», cada 15 de setembro, na Festa da Independencia, faise malinchista e berra con orgullo: ¡Viva México, hijos de la Chingada! 

A min paréceme que a Chingada é en España a ideoloxía política da esquerda, tantas veces violada por quen chega ao poder invocando as convicións morais que a identifican, sen crer nelas. Coido que ese é o verdadeiro problema: a carencia dunha ética persoal coherente cos ideais políticos da esquerda. A corrupción, o cainismo, a subordinación da ética política ao éxito electoral na esquerda, baséanse nesa falta de ética persoal. Un político de esquerdas non pode dicir: «Se é legal, é ético», como dixo un político de dereitas, o ex-conselleiro de Pesca Enrique López Veiga, que cobra 72.800 euros como senador e 59.600 de pensión como ex-funcionario europeo. E quizais ningún o di, pero ¿cantos non cobran como asesores de Telefónica, compañías eléctricas e outras empresas que nunca pisan? Un político de esquerdas non pode considerar «un incidente menor» a chulería dunha deputada ante a policía municipal; nin autorizar a compra irregular duns pisos e non asumir responsabilidades. Non pode porque todos sabemos que se os protagonistas das irregularidades fosen do PP ou de C’s, a esquerda pediría as súas cabezas. 

Como os mexicanos que, por non querer ser, non saben quen son, millóns de homes e mulleres en España renegamos da dereita e bufamos contra a esquerda. Despois, en cada cita electoral, xuramos baixiño, respiramos fondo e recoñecémonos fillos da Chingada.

 

Deixa un comentario

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información. ACEPTAR

Aviso de cookies