79 anos. Ao outro si, pero a min non me pesan

Foise o 2021, un mal ano, un ano cabrón que me deixou sen varios amigos queridos. E chega o 2022. Os vellos da miña infancia aínda felicitaban as festas de Nadal cun retrouso que aprenderan dos seus avós: “Feliz Nadal e que o novo ano entre con ben”. Para min entrou, que aquí estou hoxe cumprindo os 79 coa saúde remendada; pero con puntadas que resisten e, ademais, co humor intacto. E iso, como ben sabedes, é vitamina para o espírito.

Dame vergoña dicilo, pero dígoo porque é certo: o tipo que vexo no espello cada día, ten pouco que ver comigo. Recoñézoo porque me acompaña des que teño memoria; pero ese vello potrenco, chepudo, que camiña sentado, non é o “eu” que vai dentro de min. Que vai ser! Eu non son o que sobe unha costiña e queda sen alento; o que perdeu a voz –aquela voz que namoraba ás señoras nos programas radiofónicos- e hoxe fala como Pepe Isbert; que nin eu o entendo. Eu non son ese, repito. Eu son o outro: o que relouca de contento cando algún debuxo ou algún artigo lle saen con xeito, e colle azos para facer algúns máis; o que ten tantos proxectos ilusionantes, que lamenta a curta duración dos días. O que pensa na infancia en tempo de fame, na adolescencia e na mocidade nunha España gris e miserenta; e, endebén, as primeiras imaxes que lle veñen á memoria son de feitos divertidos, de momentos felices.

Agora mesmo, por exemplo. Véxome neno de sete ou oito anos e ante min o Monxe, un curandeiro que viña todos os anos a Ferrol para atender unha clientela que agardaba por el coa mesma fe que outros doentes van a Lourdes. O Monxe tiráballes a todos os pacientes unha “radiografía ao minuto”, tanto viñesen curar de reuma, como dos oídos ou da pel. O aparello de Raios X era unha caixa e a radiografía sempre a mesma, claro; pero ollábaa contra a luz, como se a vise por primeira vez, e os enfermos quedaban moi impresionados. Polo demais o Monxe era moi sabido en herbas, e din que tamén atinaba moi ben nos males e nos remedios. Daba xenio oílo coa voz doce e cantareira, pregoando polas rúas:

-¡Manzaniiiiilla, hierba Luisaaaa, sanguinaaaaria, flor de malvaaaa…!


E véxome con dezanove ou vinte, na Oficina Técnica de Maquinaria, en Bazán, onde traballei 24 anos  e aprendín a facer caricaturas a conta dos meus compañeiros. Descubrín que podía facelas cando pasou a carón de min Luis Picos, un señor moi baixiño e barrigón, a quen por ser o tradutor de inglés chambámoslle Luis Pikinglis. Olleino, vino en caricatura e debuxeino; logo debuxaría a todos os demais. Pois ben, Luis Picos, que deu clases de inglés aos máis dos mariños mercantes de Ferrol, era un home especial; un home á boa fe, inxenuo, candoroso. E Bouzamaior un home grandísimo, enorme, xigantesco; e cun sentido do humor que non lle cabía no corpo. Era cazador e un día preguntoulle a Picos, en voz alta para que todos ouvisemos:

-Oiga, don Luis. Me mandaron de Inglaterra un perro de caza buenísimo; pero, claro, como es inglés no me entiende. ¿Usted no podría darle clases de español? 

Picos, respondeu de contado:

-Claro que si. Sin ningún problema.

-¿Entonces se lo llevo?

-Llévemelo.

-¿Y cuanto me va a cobrar?

E Picos, con toda naturalidade:

-Como a un alumno cualquiera.


Non sigo. Deixarei outros recordos para cando cumpra os 80.

Grazas por todo a todos.

¿Te gustó este artículo? Compártelo

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

Deixa un comentario