Heroes esquecidos: A familia Rudesindo Díaz Beceiro – Benigna Corral Yáñez. Carta a Binucha.Heroes esquecidos: A familia Rudesindo Díaz Beceiro – Benigna Corral Yáñez. Carta a Binucha.

Todo cuanto escribo está impregnado del humor, o, para ser más preciso, del humorismo. Pero uno de los límites del humorismo es la tragedia, y ninguna puede serlo tanto como una guerra civil. No escribo sobre la guerra española, pero un imperativo ético me llevó al ordenador para teclear la Carta a Binucha, que abre el libro Retallos da memoria, editado en el año 2007 por varios ayuntamientos coruñeses. La repercusión mediática de esta narración superó con mucho mis previsiones e hizo posible la rehabilitación de una familia en la que todos su miembros fueron auténticos héroes morales, y lo pagaron durísimamente. (Más información disponible en la sección en Galego de este blog)

Carta a Binucha

Querida Binucha:

Hai moitos anos que non nos vemos. A última vez foi no  83, ao pouco de quedares viúva. Daquela -¿recordas?- atopámonos en Faxardo e abrazámonos e choramos xuntas. Dixérasme que Nina, a túa filla, tiña praza de mestra nun colexio fóra de Ferrol e, andando o tempo recordei mal o dato; pensei que estaba fóra de Galicia, e metéuseme na cabeza que marcharas con ela. Por  eso cando meu irmán Pepe soubo que ía morrer
e veu a Ferrol para se reencontrar cun pasado que sempre quixera esquecer, e lamentou non poder verte, nin se me ocorreu pensar que seguías en Ferrol e que vivías a trescentos metros da miña casa. Costa entender que non volveramos coincidir, pero debe de ser a estrada de Castela que nos arreda: ti móveste na banda do que foi O Bertón, e eu na do que foi O Cabalo Branco. Pode que saiamos pouco, porque non quero pensar que xa non nos recoñezamos. En calquera caso, ao saber de ti, procurei o teu enderezo para facerche chegar esta carta, que tantas veces escribín mentalmente e que agora che envío desde a casa dos meus fillos en Fuenlabrada, na comunidade de Madrid, onde viñeron como emigrantes cando a primeira reconversión naval afectou a tantos traballadores de Astano, entre eles o meu xenro.

BinuchaPor mor da miña pouca saúde pasamos longas tempadas aquí, pero cando volvemos a Ferrol imos cada dous ou tres días a Narón para ventilar o piso que os nosos fillos teñen detrás do antigo concello, moi perto do comezo do fermoso paseo marítimo que chega ao mosteiro do Couto. Hai tempo que a penas sacamos o coche do garaxe, e esa é a viaxe máis longa que facemos conducindo meu home, e, sempre, aínda que vaiamos falando, ao chegarmos a Freixeiro e ver á dereita a pista que leva a Cornido, os ollos vánseme a ela e o pensamento lévame a aquela boa xente desa parroquia, que tanto nos axudastes en momentos tan duros.

Para continuar a lectura de Carta a Binucha escríbanos a info@siroartista.com

¿Te gustó este artículo? Compártelo

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

Deixa un comentario

Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.