Enrique San Francisco en Ferrol

Enrique San Francisco por Siro
Enrique San Francisco por Siro

Cando publiquei na Voz a serie Ferrol, Ferrol, Ferrol, onde eu nacín, dediquei un par de artigos a Luis RuizYepes, un home de familia humilde, nado no pobo manchego de Huerta de Valdecarabanos, que viñera traballar a Ferrol na empresa que daquela chamaban A Contrutora. No primeiro artigo contei que casara coa ferrolana Antonia Pérez Blanco, puxeran casa nun baixo da rúa Taxonera, e tiveran cinco fillas e un fillo: Antía, Charo, Calixta Rosa, Elisa, María e Gregorio. Tamén dixen que era home tan emprendedor que empezou a buscar a peseta desguazando algúns pequenos pesqueiros vellos ou accidentados e, case sen darse conta, se convertera nun importante empresario que desguazou barcos tan coñecidos coma o Canarias e míticos coma un submariño alemán da Primera Guerra Mundial, afundido na ría de Ferrol.

Pois ben, un día, a comezos dos anos sesenta, a xove Charo Ruiz Pérez viaxaba en tren de Madrid a Ferrol, cando apareceu no seu compartimento un neno loiro, de ollos enormes e azúes, que empezou a falar con ela e facerlle preguntas, como se a coñecese de toda a vida. E alí estiveron, fala que fala, ata que apareceu un frade, preocupadísimo, en procura do neno que traía con el e largara mentres conversaba con outro viaxeiro nun vagón de segunda. O frade presentouse como Francisco Vázquez, profesor no colexio Tirso de Molina de Ferrol, e contou a Charo que o neno se chamaba Quique, non tiña pai e a nai movíase no mundo do teatro e do cine, polo que, malia ser tan pequeno, xa fixera ou participara en anuncios publicitarios para a TV.

Na estación de Ferrol despedíronse cordialísimamente, intercambiaron os teléfonos e prometéronse novos encontros, porque Quique ía pasar todo o verán co frade. Pero non foi así. Quique aburríase co padre Francisco e langreaba por volver con Charo, así que, cabo dunha semana, o frade chamouna e Charo levou a Quique á casa familiar dos Ruiz Pérez, onde foi recibido coma un regalo. Mercábanlle xoguetes, levábano ás praias, coidábano, mimábano e rían, rían, rían moito con el porque era tan inquedo como divertido. E así decorreu o verán; pero un día recibiuse unha chamada telefónica da nai de Quique, dicindo que o neno tiña que volver a Madrid para facer novos traballos publicitarios. E marchou, e nunca volveu. Moitos anos despois, cando Quique San Francisco era un actor de éxito, Charo foino ver a un teatro de Sevilla e, ao rematar a función, acudiu ao camerino a saudalo. Tivo que esperar a que saíse a Duquesa de Alba, a primeira en felicitalo, e cando se deu a coñecer, Quique emocionouse. Abrazouna e falou daquel verán como un tempo absolutamente feliz.

Os camiños da vida fóronos distanciando, pero estou certo de que os membros da familia Ruiz Pérez sentiron dun xeito especial a morte deste home singular, pero excelente persoa, que foi Quique San Francisco.

¿Te gustó este artículo? Compártelo

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

Deixa un comentario

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información. ACEPTAR

Aviso de cookies