Puntadas sen fío: Unha historia familiar

Unha historia familiar por SiroO día 8 presentamos no Ateneo de Ferrol o libro que a Deputación da Coruña editou para dar a coñecer o meu labor de xornalista, debuxante e pintor. Celebrar un acto tan gozoso na cidade en que nacín e vivín ata os 42 anos, ante un auditorio cheo e en presenza do presidente da Deputación, Valentín González, moveume a contar unha historia familiar curiosa e entrañable.

Un dos políticos galegos máis respectados na Segunda República foi o ferrolán José López Bouza, que evolucionou do anarquismo ao republicanismo de centro e chegou a ser gobernador civil da Coruña, Ourense e Lugo, e a presidir a Deputación coruñesa. López Bouza chamábase tamén meu pai, albanel de profesión, dez anos máis novo ca el e de complexión e riscos fisionómicos semellantes. A casa familiar do José político estaba no Cantón 8 e a de meus pais no Campón 8, polo que con frecuencia recibían correspondencia dirixida a el, que os meus irmáns lle levaban á casa, e así naceu unha relación cordial entre as familias.

 José López Bouza presidiu a comisión que levou, en xullo de 1936, o Estatuto de Autonomía a Madrid e, ao se producir o Alzamento, desoíu o consello de Castelao e volveu a Ferrol, onde foi detido e fusilado. Meses despois prenderon a meu pai, afiliado á UXT e ao PSOE e actor do grupo de teatro do Coro Toxos e Froles, «por representar obras de marcado matiz político social», e condenárono a 30 anos, que empezou a cumprir no cárcere improvisado no castelo de San Felipe. Ao sabelo, a viúva de José López Bouza chamou a miña nai e deulle a roupa de abrigo do seu home para que meu pai se defendese do frío.
 
O fillo de José López Bouza, da idade do meu irmán, foi desde rapaz un excelente debuxante que, asesorado por Castelao e Bagaría, publicou en El Sol e en La Vanguardia. Morto o pai marchou ao Brasil, onde empezou unha actividade artística na que acadaría prestixio internacional. O seu segundo apelido era Fernández, pero, en homenaxe ao pai, asinou as obras como José López Bouza e trouxo tola á brigada social da policía en Ferrol. Meu pai pasou catro anos no cárcere e en 1943 nacín eu. Ata o 1950, de tempo en tempo, a policía espertoume pola noite cando se presentaba na casa para detelo. Durante algúns anos máis seguírono detendo mentres vía xogar o Racing no Inferniño ou xogaba el ao dominó no Rubalcaba.
 
José López Bouza volveu a España en 1973, pero non nos coñecemos ata 1977, cando Galaxia editou os meus Pecados Capitales. Chamoume, fixémonos amigos e intercambiamos debuxos. Nas paredes do estudio teño dous seus, espléndidos; non hai día que non os admire e recorde a súa xente e a miña, das que só quedo eu.
 

¿Te gustó este artículo? Compártelo

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn
Share on email
Email

Deixa un comentario

Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.