Puntadas sen fío: Fernández Albor

Xerardo Fernández Albor por Siro
Xerardo Fernández Albor por Siro

Cando falei por primeira vez con Xerardo Fernández Albor, en xullo de 1974, tiven a sensación de coñecelo desde moito antes, porque, malia ser un médico eminente, recoñecido internacionalmente, ante min estaba o home sinxelo, simpático e cordial que tantas veces me describiran Ramón Piñeiro, García-Sabell, Fermín Penzol e Sixto Seco. Aquel día sentímonos vencellados polo galeguismo-piñeirista, pero non podíamos imaxinar que, dez anos despois, el presidiría o Goberno galego e eu estaría na Redacción da Voz, facéndolle caricaturas.

Di Leopoldo Calvo Sotelo que nas eleccións autonómicas de 1981 o candidato da UCD á presidencia da Xunta de Galicia ía ser o rector Suárez Núñez, que contaba con Fernández Albor para ser conselleiro de Sanidade; pero Meilán e Franqueira desbarataron o proxecto e María Victoria Fernández-España falou con Fraga, quen ofreceu a Albor encabezar a lista de Alianza Popular. A debacle da UCD e o éxito de AP levaron a Albor á presidencia e eu convertino no principal protagonista das miñas caricaturas. Un ano despois, por iniciativa do vicepresidente Xosé Luís Barreiro, fixemos unha mostra en San Caetano e nas fotos da inauguración vese un Fernández Albor que ri, divertido, ante os deseños. Eran días de mel e rosas, pero a relación entre o presidente e o vicepresidente non tardou en deteriorarse e as informacións da Voz falaron dun presidente benintencionado, pero pouco político, e dun vicepresidente canso de apagar lumes. Tamén as caricaturas do presidente deixaron de ser amábeis para ser críticas, algunhas mesmo crueis, e a nosa amizade quebrou. Anos despois vímonos na Coruña. Desviou a ollada, pero saudeino: -Xerardo, que ben estás; séntache ben o Parlamento Europeo. Respondeume con acritude: -É que alá non hai xornalistas fillos de puta como aquí. Sorprendeume tanto que botei una gargallada e comenteille: -Xornalistas fillos de puta coma min. E aí volveu aparecer o Fernández Albor, boísima persoa, para absolverme: -Non, coma ti non. Coma outros.

Desde entón atopámonos varias veces, con alegría compartida, e coincidimos por última vez no enterro de Carlos Casares. Falamos moito do amigo común e rimos recordando as súas anécdotas, ocorrencias e argalladas. Despois deixamos de vernos durante once anos, ata que, no 2013, participou na presentación en Compostela do libro García-Sabell e a fenomenoloxía, de Ramón López Vázquez. Durante quince minutos, sen papeis, fixo una evocación maxistral do seu mestre e amigo. Corrín a felicítalo e recibiume fríamente, como se non me recoñecese. Logo souben que na celebración dos 30 anos do Parlamento galego se negara a mirar unhas caricaturas miñas porque eu «lle fixera moito dano». Conservaba unha cabeza espléndida, pero esquecera a nosa reconciliación. Conteillo ao cuñado Xavier Baltar e pedinlle que llo recordase. Fíxoo, pero non lle interesou e eu sentino.

¿Te gustó este artículo? Compártelo

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

Deixa un comentario

Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.