Puntadas sen fío: Villarejo e Cía.

José Manuel Villarejo por Siro
José Manuel Villarejo por Siro

Agora o excomisario Villarejo acóchase detrás dun portafolios, pero en 1981, cando só era inspector, participou a cara descoberta no programa Esta noche, presentado por unha candorosa Carmen Maura que, con dozura no ollar, surrir e dicir, levaba aos fogares a convición de que unha España ilusionada, impoluta e feliz estaba a nacer en democracia. José Manuel Villarejo, secretario xeral do Sindicato Profesional de Policía, daba a imaxe perfecta do policía para os novos tempos e corroborouno ao afirmar: “Dentro del ambiente funcionarial, posiblemente el cuerpo que más ha asumido el proceso democrático ha sido el Cuerpo Superior de Policía”.

Díxoo con tanta humildade, que a práctica totalidade da audiencia creímolo e celebrámolo. Aleluia! Tiñamos unha policía democrática.

A metamorfose daquel home discreto e aparentemente tímido, no creador dun clan mafioso que utilizou a influencia de políticos, medios de comunicación e administración de xustiza para enriquecerse con actuacións delictivas, é tema para unha novela negra de éxito seguro. Explicar como montou a rede de extorsión, espionaxe e branqueo de capitais, é para que alguén con talento e gracia engada un cuarto título ás comedias satíricas que Berlanga e Azcona levaron ao cine cos títulos La escopeta nacional, Patrimonio nacional e Nacional III.

O inspector Villarejo viu agromar a corrupción e entendeu que o choio non estaba en combatela, senón en facer o traballo suxo que os corruptos demandasen. En 1983 pediu a excedencia e montou un chiringuito que chegou a ter 46 empresas e 16 millóns de euros de capital social. Cliente seu era o ministerio do Interior que, lle permitiu volver á policía e manter a rede empresarial. Fíxoo en 1993 e, ascendido a comisario e protexido polos superiores, viviu anos de viño e rosas. Xuíces, políticos, empresarios, banqueiros e xornalistas reclamaban os seus servizos. Na trama Gúrtel, nos casos Bárcenas, princesa Corina, Ignacio González, o Pequeno Nicolás… En todo andaba Villarejo, e en todo gravou aos interlocutores.  Tantas e tan comprometidas gravacións fixo, que presume de ter collido o Estado polas pelotas. Non serán para tanto, pero si para valorar a catadura moral do excomisario e dos seus clientes. A do empresario Juan Muñoz, casado coa xornalista Ana Rosa Quintana, é bo exemplo. Págalle 20.000 euros para que investigue a un avogado felizmente casado: “A nosotros nos vale todo para atacar al enemigo”. Villarejo sabe que o CNI gravara ao avogado “farlopeando” e promete conseguir a cinta. Se o avogado non cede á chantaxe, “se cuelga la cinta en YouTube y a tomar por el culo… Todo aquel que nos toca los cojones. Mira cómo termina”.

Como Al Capone está a rematar el, condenado, non por mafioso, senón por delincuente fiscal. O home que o enchiquelou é o meu paisano David R. Vidal, informático e, outrora, axente do CNI. Cando descubriu as contas de Villarejo en Panamá para branqueo de capitais, fixo chegar a información a dous comisarios. Un deu a calada por resposta. Outro dixo: “Non interesa”. Entón enviouna ao fiscal anticorrupción e Villarejo foi á trena.

Non nos engañemos, os Villarejos existen porque a corrupción os crea e nós vemos a corrupción como un mal inevitable; como a contaminación ambiental, máis ou menos.

 

¿Te gustó este artículo? Compártelo

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

1 comentario en “Puntadas sen fío: Villarejo e Cía.”

Deixa un comentario

Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.