Un conto de Noiteboa

Puntadas sen fío: Un conto de Noiteboa por Siro
Puntadas sen fío: Un conto de Noiteboa por Siro

Digo “Noiteboa” e as primeiras imaxes que me veñen á mente son da cea familiar na casa dos meus país. Eu, con cinco anos, ledo e emocionado por verme na mesa grande do comedor cos meus irmáns, que esa noite deixaran as súas casas para vir á nosa. Tamén polas viandas a cea de Noiteboa resultaba especial, pero o que a facía única era que mentres eu me gorentaba cos turróns, os mazapáns e demais larpeiradas, a miña familia, como un pequeno orfeón, cantaba a dúas e tres voces unha ampla escolma de cancións románticas e divertidas, de orixe diversa, que os ferroláns fixeran súas. “Quen canta, dúas veces ora”, e aquel repertorio de oracións profanas era un canto á vida familiar e expresión do desexo de seguirmos xuntos no futuro. Eu non podía entendelo así, claro; pero “sentíao” e era feliz. Por iso me gustou un conto de Noiteboa que alguén escribiu nun libro mecanografado e encadernado con engrudo, que merquei, de rapaz, a un chambón. Na primeira páxina ían o título Cuentos e as siglas C. L. S. Varios trataban da cea de Noiteboa e nun, moi gracioso, os personaxes falaban en verso:

-¿Me dais, Marqués, la manzana/ que está al lado de mi hermana?/ Perdón, pero se disfruta/ cuando hay en la mesa fruta.

-De mil amores, Duquesa;/ y esta nuez y aquella fresa.

Pero o meu favorito titulábase Las Nochebuenas de Pedro e contaba que Pedro reloucaba de contento porque, por primeira vez, estaba na cea familiar de Noiteboa, presidida polas dúas avoas, cos pais, os irmáns e os criados. Fóra da casa zoaba o vento e folerpas de neve caían pola chaminea, pero na lareira ardía un tronco de aciñeira que caldeaba a estancia, e a cea decorreu nun ambiente festeiro. E cando os doces feitos polas monxas e o augardente de guindas, caseiro, ían de man en man, cantaron os primeiros aguinaldos:

 Esta noche es Nochebuena,
y mañana Navidad;
saca la bota, María,
que me voy a emborrachar.

E todo foi rir ata que unha avoa cantou:

La Nochebuena se viene,
la Nochebuena se va,
y nosotros nos iremos
y no volveremos más.

A Pedro, xeóuselle o corazón. Entendera o significado de “non volver máis”; naquel intre soubo o que a morte supuña e botouse a chorar. Os maiores coidaron que tiña sono e levárono á cama.

Anos despois, Pedro era un escritor de éxito en Madrid. Os irmáns casaran e xuntábanse para cear en Noiteboa, pero el ficaba  solteiro -non era cousa de perder todas por unha- e había moito que non ía ao pobo; apenas un illote no océano da súa vida. Era Noiteboa e mentres camiñaba con paso firme pola gran cidade, matinou onde pasar a noite. Tiña tanto para escoller! Podía ir cos amigos ao teatro e cear xuntos; aceptar a invitación dalgunha das moitas familias que se sentirían honradas coa súa presenza; pasala con algunha fermosa admiradora… Mentres non se decidía entrou nun café onde os camareiros aseñoreaban o seu nome, ocupou a mesa do recuncho máis escuro e, matina que matina, durmiu profundamente. Espertou cando as campás das igrexas chamaban á misa do galo. Unha Noiteboa perdida, outra máis! Pedro pensou nas Noiteboas familiares, no pobo, e unha bágoa esbaroulle pola alma.

Un día descubrín que o texto mecanografado era a versión libre dun conto de Pedro Ruiz de Alarcón, datado en 1855 e, a verdade, preféroo ao orixinal.

Feliz Noiteboa.

¿Te gustó este artículo? Compártelo

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

Deixa un comentario

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información. ACEPTAR

Aviso de cookies