Puntadas sen fío: Ucraína no corazón

Puntadas sen fío: Ucraína no corazón por Siro
Puntadas sen fío: Ucraína no corazón por Siro

No outono de 1956, o exército ruso acabou en poucos días co movemento revolucionario que xurdira en Hungría contra a política imposta pola Unión Soviética. Os húngaros querían liberdade de pensamento, expresión e reunión; pluralidade de partidos políticos e a saída das tropas de ocupación rusas; pero a represión causou miles de mortos, deportados a Siberia e exiliados. Moscú cualificou a rebelión de “feixista” e os partidos comunistas europeos, incluído o PCE de Dolores Ibarruri e Santiago Carrillo, aceptaron e fixeron súa a xustificación. En 1968, o Partido Comunista de Checoslovaquia quixo reformar o socialismo stalinista dos dirixentes fieis a Moscú para crear unha sociedade libre; e de novo os tanques rusos puxeron fin a aquela experiencia, chamada Primavera de Praga. Esta vez o PCE non tragou; condenou a invasión, e a Pasionaria e Carrillo fixéronllo saber ao PCUS e ao presidente Brezhnev. E agora, cando Putin entrou en Ucraína no cabalo vermello da Apocalipse, o PCE condena sen reservas a invasión e Yolanda Díaz apoia a decisión do Goberno de enviar armas á resistencia porque, como dixo Borrell na Eurocámara: “Ninguén pode ollar de esguello cando un agresor poderoso agrede, sen xustificación, a un veciño moito máis feble. Ninguén pode invocar a resolución pacífica dos conflitos, ninguén pode poñer en pé de igualdade o agredido e o agresor”.

Home, poder, pódese e faise. Aí están Esquerra, Podemos, o Bloque e Bildu opoñéndose ao envío de armas á resistencia ucraína, por pacifismo. Pode que as cen persoas que viron como media ducia de salvaxes mataban a couces a Samuel na Coruña, non se enfrontasen a eles por seren todos pacifistas. Seguro que Echenique e a ministra Belarra e o deputado Néstor Rego, que pediu a retirada dos efectivos españois e a disolución da OTAN, entenden e lamentan o sufrimento e a impotencia da poboación ucraína bombardeada polos rusos; e lamentarán, estou certo, que os mercenarios de Putin consigan asasinar ao presidente Zelenski; pero non os axudan a defenderse por pacifismo. O pacifismo do BNG levou á Executiva a dar a coñecer un comunicado tan incoloro, inodoro e insípido contra a guerra en Ucraína, que, coma o de Díaz Ayuso preguntando cantas vidas salvarían as mascariñas do irmán, semellaba un chiste nun pregón do Entroido. Ana Pontón viuse na obriga de comparecer no Parlamento Galego e dicir: “Ucraína está sufrindo as consencuencias dunha cruel invasión de Rusia que o BNG condena con toda a rotundidade”.

Claro que é unha invasión cruel e o peor está por chegar. Os analistas políticos que estudaron a Putin din que non é un comunista ortodoxo e pode que nin sequera sexa comunista; pero ten o apoio popular nas eleccións; o da oligarquía económica e o da extrema dereita, mesmo a de inspiración nazi. Á Unión Europea comeulle as papas, hai tempo, e sabe que a Ucranía será súa. Por iso quixera poder chegar aos pacifistas españois e recordarlles que tamén as democracias europeas deixaron caer a República ante o exército de Franco, apoiado por alemáns e italianos. E quixera repetir para eles, co pobo ucraíno, os versos que Neruda escribiu en España en el corazón: “Preguntaréis: Y dónde están las lilas/ y la metafísica cubierta de amapolas?/ (…) Venid a ver la sangre por las calles. Venid a ver la sangre por las calles. Venid a ver la sangre por las calles!”.

¿Te gustó este artículo? Compártelo

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

1 comentario en “Puntadas sen fío: Ucraína no corazón”

  1. O comunicado da executiva do BNG foi previo á invasión.
    Entendo que eses é un dato necesario para entender correctamente ese tema.
    Neste comunicado demandábase o mesmo que moitos demócratas levamos pedindo desde que o PSOE meteu a España na OTAN.
    Eu votei en contra diso e nunca atopei motivos para me arrepentir.

    Responder

Deixa un comentario