Puntadas sen fío: Torra «és collonut»

Quim Torra por Siro
Quim Torra por Siro

Téñoo que dicir porque, se non o digo, rebento: Torra cáeme de fábula. A admiración, o arroubo, o pasmo que sinto cando o vexo, o oio e o leo, débese á certeza de que é un político especial, un político de raza, un politicazo. Torra non é guapo coma Pedro Sánchez, Casado e Albert Rivera, ben o sei; mesmo esta intuición diabólica que me leva a ver a xente en caricatura fai que me recorde o «peixe pinga», que os biólogos mariños teñen polo máis feo do mundo. Tampouco é un político de moitas ideas, pois seica non ten máis ca unha: acadar a República Catalá. Pero a ela se dedica, día a día, hora a hora, e por iso non hai perigo de que o Parlament de Cataluña se converta no plató de Sálvame, como sucedeu o pasado mércores co Parlamento español, cando o presidente do Goberno e os líderes do PP e de C’s pasaron dos graves problemas do país para trabarse coma cans, polo máster de Casado e a tese de doutoramento de Pedro Sánchez. Sei de boa tinta que Jorge Javier Vázquez e Belén Esteban babexaban de envexa véndoos e que o director do programa comentou: ?Moito temos que aprender.

En Torra non sei se admirar máis o talante ou o talento. Nin Zapatero tiña o talante de Quim Torra, home de boas maneiras, de ánimo sereno, que non di unha palabra máis alta ca outra. Siiii, vaaaale, fóiselle a ola cando chamou «bèsties amb forma humana» aos habitantes de Cataluña que rexeitan o catalán e a catalanidade; pero é que el, «un català que sent l’orgull de ser català», percibiu nos outros un odio «com de dentadura postissa amb verdet». Toma metáfora! Toma talento! Pediu perdón por ese artigo e outros semellantes, e polos moitos chíos nos que aldraxaba a España e aos españois; pecados de xuventude, escritos antes de cumprir os 50 aniños. Pero non lle valeu de nada.

En todas as entrevistas pásanlle os artigos e os chíos polos fociños, e aí Torra mostra outra das súas virtudes de gran político: a calma. Ante un entrevistador impertinente, medio sorrí e di para o seu caletre: «Tu pregunta el que vulguis, que jo respondré el que em doni la gana». E faino, e o entrevistador ou entrevistadora pode estar rosma que rosma e repetir a pregunta dez, cen, mil veces, que a Torra «per una orella li entra i per l’altre li surt». A terceira virtude do president, a que eu máis valoro, é a sensibilidade. Si, si, si: Torra é todo corazón e sofre cando algúns energúmenos españolistas din da súa familia as mesmas barbaridades que algúns energúmenos independentistas din das familias dos líderes constitucionalistas. Por hipersensibilidade abandonou, hai poucos días, o salón do Instituto Smithsoniano, en Washington, mentres falaba o embaixador español Pedro Morenés, ao entender que lle chamaba «mentireiro». Non fixo tal o embaixador, que se limitou a afirmar, en contra do que Torra dixera, minutos antes, que España é unha democracia sen presos políticos; pero o president colleu un desgustazo… Está claro que para árbitro de fútbol non valería. Sensible como é, sufriría cada vez que pitase unha falta e o xogador lle dixese «non lle toquei», «non me deixei caer», «non…». Para árbitro non, pero como político Torra és collonut.

Deixa un comentario

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.