Puntadas sen fío: Teta!

Puntadas sen fío: Teta por Siro
Puntadas sen fío: Teta por Siro

Despois das primeiras eleccións democráticas publiquei unha viñeta na que un home de mediana idade, pequeno, calvo e con tirantes aparecía compunxido nunha saliña chea de mobles, lámpadas, reloxos, cadros, plantas, alfombras, cortinas e figuriñas de Sargadelos. O pé dicía: «O home que votou polas esquerdas sen saber que era de dereitas». Reflectía a situación das persoas que, por antifranquistas, se tiveran por «progresistas» e logo, ante as vindicacións de feministas e homosexuais, as manifestacións de traballadores en folga con actuación intimidatoria dos «piquetes informativos» e a España das autonomías, recoñecéranse «conservadores». O caso máis dramático desta clase de erro debe de ser o de Pío Moa, quen, despois de militar nunha organización terrorista contra o franquismo, descubriuse franquista; o máis cómico, o dese home que militou no Bloque, foi xefe de prensa da CIG e agora, desde Vox, explica nun vídeo que Núñez Feijoo é nacionalista, admira a Castelao, pai do separatismo galego, e proscribe a Vicente Risco e Filgueira Valverde, figuras insignes da cultura galega. É tan divertido que, véndoo, río a gargalladas e fago meus, con mínima achega persoal, os versos de don Nuño a Bertoldino en La venganza de don Mendo:

«Ese canto, juglar, es un encanto.

Hame gustado desde un principio,

y es prodigioso que entre tanto canto

sea todo ficticio, desquicio y artificio».

Estou certo de que fan máis votantes de Vox os pregoeiros das festas en Compostela coas súas blasfemias -por certo, onde os atopan?- ca este fabulador que enrestra trolas, despropósitos e parvadas coma se fosen barallocas.

Trocos radicais de ideoloxía, sinceros, hóuboos sempre, e bos exemplos son os de dous case paisanos meus: Óscar Pérez Solís e Santiago Montero Díaz. Digo «case» porque Pérez Solís naceu en Asturias, pero en Ferrol pasou a infancia e a adolescencia, e Montero Díaz era de Mugardos, na outra beira da ría. Os dous foron comunistas. Pérez Solís, fundador e secretario do PCE, rematou na Falanxe, a carón de José Antonio e Hedilla; e Montero Díaz, un dos intelectuais máis sólidos da España do século XX, en opinión de Xesús Alonso Montero, deixou o PCE polas JONS de Ramiro Ledesma. Capelán falanxista era o xesuíta Padre Llanos, o de El Pozo del Tío Raimundo, que pasou de confesar a Franco e tomar con el o té no Pardo a erguer o puño nos mitins da Pasionaria e Carrillo.

Cousa distinta son os cambios de teta. O principio ético dos dispostos a vivir, chucha que chucha, da política exprésase no lema «en caso de duda, la más tetuda»; por iso, en 1982, cando o PSOE gañou as elección con maioría absoluta, foron lexión os franquistas que deixaron a conversión de san Paulo nunha bobada, ao se descubrir socialistas de toda a vida. O espectáculo dos que hoxe deixan o PSOE e o PP para zugar nas tetas de Ciudadanos e Vox non é menos ridículo, nin noxento.

Tamén a fidelidade a unha ideoloxía pode mover a cambios profundos. Durante a II Guerra Mundial un de Ferrol foi ao xulgado para trocar o nome.

-¿Cómo se llama usted?, preguntoulle o xuíz.

-Adolfo Mierda.

-Hombre, sí. La ley autoriza el cambio de nombre si este puede ser causa de burla. ¿Cómo quiere llamarse?

-Antonio Mierda.

Era aliadófilo e anoxaba a Hitler.

 

¿Te gustó este artículo? Compártelo

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

Deixa un comentario

Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.