Puntadas sen fío: Revisionismo histórico en España

Puntadas sen fío: Revisionismo histórico en España por Siro
Puntadas sen fío: Revisionismo histórico en España por Siro

Dise que a historia escríbena os vencedores, pero non é certo. Os vencedores escriben unha, os vencidos outra, e as dúas están cheas de falsidades e interpretacións maniqueas. Coinciden, iso si, en presentaren as súas atrocidades bélicas como fazañas do humanismo. Así, segundo os vencedores, a Guerra Civil española salvou a civilización cristiá da barbarie comunista e, segundo os vencidos, foi a loita da democracia contra o fascismo. Calquera historiador obxectivo e rigoroso deberá, xa que logo, facer a versión propia e estar disposto á revisión permanente das súas pescudas. Andrés Trapiello non é historiador, pero en 1994 publicou o ensaio Las armas y las letras. Literatura y Guerra Civil (1936-1939), no que trata de tres Españas: dúas, de esquerdas e dereitas fanatizadas ideoloxicamente, que desexaban a guerra e fixérona; e a terceira, que a rexeitaba, pero sufriuna. Vinte e sete anos despois segue a ser un libro de referencia para os estudosos daquel momento tráxico, cheguemos ou non ás súas conclusións.

O pasado día 10, o Concello de Madrid acordou conceder a Andrés Trapiello a Medalla de Ouro da Cidade polo conxunto da súa obra literaria, pero Mar Espinar, portavoz socialista de Cultura, cuestionou o recoñecemento «por el revisionismo de la historia que él representa». Despois, Pepu Hernández, portavoz do PSOE no Concello, repetiu a mesma leria nunha entrevista con Carlos Alsina en Onda Cero, pero non soubo citar un parágrafo que xustifique a descualificación. Ao ministro de Cultura faltoulle tempo para defender publicamente ao escritor e tentar facerlle un zurcido imposible no rachón da súa dignidade. Si, da súa dignidade; porque ao falarmos de revisionismo histórico en España aludimos a autores e traballos que defenden a necesidade do Alzamento e a represión franquista; polo que meter no mesmo saco a Trapiello e Pío Moa pode ser ignorancia ou frivolidade, pero en calquera caso é unha canallada.

Trapiello non inventa nada e, para demostrar que a guerra foi cousa de dous bandos radicais, reproduce palabras de Largo Caballero, Gil Robles, José Antonio, Calvo Sotelo… Fala tamén da guerra no PSOE entre o pro comunista Largo Caballero e o moderadoIndalecio Prieto, na que se involucraron outros persoeiros e continuou durante anos no exilio. A ela apunta Castelao no Libro I de Sempre en Galiza: «Rematou a guerra en España e comezou unha segunda guerra civil de españois no estranxeiro. Nesta loita dispáranse aldraxes, calumnias, verbas emponzoñadas que feren e matan a honra dos homes». E conclúe: «Agora dirixen batallas os perdularios da República». Batallas que, aínda en 1946, levaron á expulsión do partido do ex presidente Negrín.

Felipe González viuno clarísimo. Cando no congreso do PSOE en Suresnes, en 1974, foi elixido secretario e os exiliados non o aceptaron, reloucou de alegría. O PSOE naceu por segunda vez. O outro, o histórico, quedou atrás con todas as eivas. Non é máis, nin mellor socialista o que nega a evidencia histórica desagradable que quen a acepta e segue a crer no socialismo democrático, malia as pezuñadas de Mares, Pepus e Pedros. Por certo, hai cen anos Julio Camba afirmou: «Los intelectuales, en este país, se cotizan a menos que los conejos». Hoxe, a moitísimo menos.

¿Te gustó este artículo? Compártelo

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

Deixa un comentario

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información. ACEPTAR

Aviso de cookies