Puntadas sen fío: Poñamos que falo de Madrid

Puntadas sen fío: Poñamos que falo de Madrid por Siro
Puntadas sen fío: Poñamos que falo de Madrid por Siro

Si, do Madrid cantado por Antonio Flores e Joaquín Sabina. O Madrid onde se cruzan os camiños, os paxaros visitan ao psiquiatra e as estrelas esquecen saír. O Madrid onde o pasado martes se celebraron as eleccións máis tolas da democracia, cunha campaña na que dereitas e esquerdas invocaron a liberdade, con ira; e Isabel Díaz Ayuso puxo su lindo pie, tan chiquitito, sobre a furna e esmagou aos contrincantes.

Eu non creo que todos os votantes de Díaz Ayuso votasen tamén a Trump, Marie Le Pen, Salvini ou Bolsonaro. Estou certo de que os máis deles non menosprezan aos inmigrantes, non queren limitar o peso do Estado na economía, nin reducir o estado do benestar, nin negan a ameaza do cambio climático. Díaz Ayuso fai todo iso, ofrece solucións sinxelas a problemas complexos e chama “liberdade” á ruptura coas normas que favorecen o ben común. Pois unha de dúas: ou o electorado non se enterou, porque non llo explicaron; ou sabíao e non lle importou porque o prioritario era castigar a Pablo Iglesias e Pedro Sánchez. En política nada é irreparable, pero o dano que os dous fixeron á esquerda é enorme.

Os analistas políticos, que coinciden en sinalar as causas do éxito de Díaz Ayuso, discrepan nas consecuencias. Uns pensan que é o comezo da reconquista que levará o PP á Moncloa, e outros que non se poden extrapolar os resultados. Eu tiña in mente un artigo diferente, orixinal, espléndido; pero pasoume o de tantas veces. Sempre que se me ocorre unha xenialidade, descubro que se me adiantaron Matisse, Picasso, Chagall, Seoane, Castelao, Chejov, Valle, Wenceslao… Nesta ocasión eu quería anunciar o nacemento do nacionalismo madrileño, pero adiantóuseme a profesora Nieves Lagares cun artigo titulado A la madrileña, también es nacionalismo,publicado na Voz o día 5, e escrito como a min me gustaría escribir o meu. En síntese ven dicir que Ayuso deu a Madrid capital unha identidade que non tiña desde Tierno Galván e que, á marxe do nacionalismo español que comparte con Vox e o PP, está a construír na comunidade un nacionalismo madrileño, con futuro. Non o di, pero supoño que pensa, coma min, que o nacionalismo madrileño é a resposta ao catalán, polo que a presidenta empezará a falar con acento castizo, enfrontará o chotis á sardana, o cocidito madrileño á escudella e a Praza Maior á de San Jaume.

A min ocorréraseme o meu artigo recordando outro de Julio Camba, de 1907, cando Nicolás Salmerón interviu no Congreso como xefe do grupo Solidaritat Catalana e provocou máis dun infarto. Salmerón, que era almeriense, falou do Estado como catalanista afervoado: “El Estado, que debiera protegernos y favorecernos, nos abandona, nos persigue y nos oprime. Es un Estado absorbente y explotador”. Da nación española: “Las Naciones que son un obstáculo para el progreso, deben desaparecer”. E mentres as súas señorías facían esforzos para pechar a boca, advertiu: “la insurrección es el último, pero el más sagrado de todos los derechos”. Despois de oílo un par de veces, Camba sentenciou: “Yo creo que el Sr. Salmerón, jefe del regionalismo catalan, va a ser el fundador de un regionalismo castellano…”

Daquela non había autonomías, pero hoxe “poñamos que falaría de Madrid”.     

¿Te gustó este artículo? Compártelo

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

Deixa un comentario

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información. ACEPTAR

Aviso de cookies