Puntadas sen fío: Pedro Sánchez, «profanador de tumbas»

Pedro Sánchez, «profanador de tumbas» por Siro
Pedro Sánchez, «profanador de tumbas» por Siro

Quizais porque o idioma galego é rico en eufemismos, sorpréndeme a agresividade dos adxectivos descualificativos que, en castelán, se lanzan contra Pedro Sánchez por querer retirar os restos de Franco do Val dos Caídos. O último, o de «profanador de tumbas».

Nun artigo anterior expuxen as razóns polas que Franco non pode estar nun monumento que recorde aos mortos dos dous bandos na Guerra Civil e simbolice a reconciliación das dúas Españas: Franco non morreu na Guerra Civil; non quixo ser enterrado no Val dos Caídos; a súa presenza é perturbadora, como serían as de Líster, Largo Caballero, Carrillo ou Pasionaria. E como estas son verdades axiomáticas, o presidente Pedro Sánchez ten a obriga política de retiralo.

Hai outra máis: ter a Franco no Val dos Caídos, con José Antonio, supón, para quen descoñece a historia, identificalos ideolóxicamente, cando eran radicalmente opostos. Tanto, que desde 1975 o fundador da Falanxe non deixou de revolverse, irado, na tumba. Hoxe hai tantas Falanxes como falanxistas, de aí que os opinantes sobre a presenza de Franco no Val dos Caídos vaian de quen a aproba porque atrae o turismo e dá diñeiro á Comunidade de Madrid, a quen afirma que José Antonio non debeu ser levado ao Val dos Caídos e ve nel «o último preso político do franquismo». Como titular de prensa, a frase é boa; pero non é certa. Franco non se adonou da figura histórica de José Antonio; regaláronlla os fieis camaradas -o irmán Miguel e Dionisio Ridruejo- ao facelo protagonista no traslado dos restos de José Antonio do cemiterio de Alicante ao mosteiro do Escorial, en 1939. Foi Franco quen os recibiu na basílica de San Lorenzo e quen repetiu as palabras que José Antonio dixera ante o cadavre de Matías Montero, o primeiro caído da Falanxe: «Que Dios te dé su eterno descanso y a nosotros nos lo niegue hasta que sepamos recoger para España la cosecha que siembra tu muerte».

En 1941 Franco xa non enganaba a ninguén e os fundadores da clandestina Falange Auténtica pensaron poñer fin á ditadura atentando contra el, pero non pasou dun proxecto. En 1947 Dionisio Ridruejo escribira unha segunda carta á Franco, na que rompía co Réxime. Porén, en 1959, a familia de José Antonio ratificou a doación ao Caudillo ao autorizar o traslado dos restos ao Val dos Caídos, nun acto presidido por Carrero Blanco.

O argumento máis repetido para xustificar a continuidade de Franco no Val dos Caídos é «aos mortos hainos que deixar en paz». Non valeu para José Antonio, levado en andas de Alicante ao Escorial, durante dez días e dez noites, cun cerimonial que podería inspirar a Solana as mellores imaxes da España negra; e, vinte anos despois, cun ritual semellante, do Escorial ao Val dos Caídos.

Cando escampe a tormenta de agravios, verase que Pedro Sánchez contenta a todos. Aos falanxistas porque, ao pasar os restos de José Antonio a un lugar discreto, deixará de identificarse co franquismo. Aos franquistas porque se cumprirá a vontade de Franco de ir ao Pardo. Aos roxos, porque o Val dos Caídos poderá ser o monumento ás vítimas da Guerra Civil. E, ademais, por fin se cumprirá o epitafio na tumba do gran profanador do Réxime, que foi Adolfo Suárez: «La concordia fue posible».

¿Te gustó este artículo? Compártelo

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

Deixa un comentario

Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.