Puntadas sen fío: Outro Carballo Calero

Puntadas sen fío: Outro Carballo Calero por Siro
Puntadas sen fío: Outro Carballo Calero por Siro

Ricardo Carballo Calero naceu en Ferrol, en 1910, e desde mozo foi profeta na súa terra. Precoz como poeta, conferenciante e activista político, a cidade recoñeceu a súa intelixencia e formación cultural nada comúns, e máis tarde o labor docente que exerceu, en condicións penosas, ao saír do cárcere, en 1941. Confírmano os varios autores do precioso libro O Carballo que fun en Ferrol, editado polo Club de Prensa.

A altura intelectual do homenaxeado neste Día das Letras Galegas ninguén a discute; non así a súa personalidade, estimada a partir de certas actitudes e da imaxe que podía dar de home soberbio, autoritario e distante; sen sentido do humor e vello des que naceu. Cómpre saber que Carballo viviu de neno unha experiencia familiar tráxica. Era o maior de seis irmáns e con oito anos quedou orfo de nai; o pai casou coa cuñada, que morreu de parto e con ela o recén nado; e aínda viu morrer a dous irmáns varóns antes de saír da infancia. Estas vivencias deberon de condicionar o seu carácter e madurecelo prematuramente. Pero, ademais, Carballo era un grandísimo tímido e como tantos outros tímidos procurou agachar a timidez baixo unha carauta. A del foi a descrita anteriormente ou, polo menos, a de home solemne e circunspecto en todo momento.

Eu coñecino en 1973 e na distancia curta nunca o vin así. Os nosos encontros foron tan cordiais como divertidos e con inevitábeis referencias a Ferrol. Porque Carballo amaba Ferrol e exercía de ferrolán; de aí o prólogo tan sentido que fixo para o meu libro Xente na brétema, no que evoco afectivamente a personaxes populares da cidade –tolos, parvos, bohemios, prostitutas…-, que el coñecera mellor ca min. E aínda así, sorprendeume un día, a finais dos 70, cando deu unha conferencia en Ferrol e visiteino no hotel coa miña filla, de oito anos. Non puido estar máis cariñoso con ela e, entre tanta risa, non sei por que, entoei unhas notas do Canto a la Libertad da zarzuela Bohemios, e Carballo, como se lle premesen un botón de Play, arrincou onde eu o deixara e cantouno enteiriño, facendo as partes corais e de solista. E eu con el, claro. Aquel día souben da súa afección á zarzuela e que cantaba ben; anos despois García-Sabell contoume que nunha viaxe en coche por Portugal cantou romanzas durante horas e Victoria, a filla, que na súa casa, con López Cid ao piano, facía auténticos recitais. Velaí, pois, outro Carballo Calero, divertido, entrañable e máis certo que o esquivo e túzaro.

A Dirección Xeral de Política Lingüística colgou no Portal da Lingua Galega dúas ducias de caricaturas que empecei a facerlle en Nadal do 2019 e rematei hai poucos días. A serie comeza con deseños de Carballo mozo e remata cos da madurez. Os estilos son diferentes e van da caricatura con esaxeracións mínimas para salientar so a súa expresión, ás de esaxeracións máximas, nun xogo artístico e humorístico. Quixen humanizar o personaxe e achegalo aos rapaces que o van descubrir na celebración do Día das Letras Galegas; e se con palabras mostrei hoxe outro Carballo Calero; con eses riscos tento mostrar algúns máis.

¿Te gustó este artículo? Compártelo

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

Deixa un comentario

Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información. ACEPTAR

Aviso de cookies