Puntadas sen fío: Noxo da demagoxia

Albert Rivera, Pablo Casado, Santiago Abascal y Pedro Sánchez por Siro
Albert Rivera, Pablo Casado, Santiago Abascal y Pedro Sánchez por Siro

É probable que Pedro Sánchez reúna na súa persoa o candor de personaxes literarios universais como os nosos Don Quixote e Sancho, o Cándido de Voltaire, o bo soldado Svejk de Jaroslav Hašek e o Simplicius Simplicissimus de Hans Jakob Christoffel von Grimmelshausen; pero, polo título da novela e a teima do presidente en botarse á aventura sen ter todo atado e ben atado, véxoo como O aventureiro Simplicissimus da política española. El, boas intencións ten; pero xa se sabe que de boas intencións está o inferno cheo e o inferno da política nin che conto. A do relator foi a última e, malia os días pasados, aínda cheira a chamusco, sobre todo polo fogo amigo recibido de dirixentes do seu partido, incluídos Felipe González e Alfonso Guerra, e de comentaristas afíns como Ramoneda, Ángels Barceló e Iñaki Gabilondo; porque seica a figura do relator poría en pé de igualdade a España e Catalunya, nun encontro de nación a nación. Hai quen di que, en plena treboada de críticas, os ceos abríronse sobre a Moncloa e unha voz tronante que fixo tremar o pazo, inqueriu nas alturas: -Quo vadis, Petrus?      

Pedro non ía a ningures. Estaba debaixo da cama lendo, abraiado, as declaracións de Alfonso Guerra, que afirmaba: “Nunca, nunca en la Transición necesitamos un relator”. Era boa! Coa UCD foron relatores, mediadores ou como se lles queira chamar, entre o goberno e ETA, o xornalista José María Portell –que un ano despois sería asesinado pola banda terrorista-, Mario Onaindía e Juan María Bandrés; co PSOE, o xesuíta José María Martín Patiño, o avogado Jorge Argote e o premio Nobel da Paz Pérez Esquivel; co PP, o bispo de Zamora Juan María Uriarte. En ningún caso se entendeu que a presenza de relatores degradaba as institucións. 

O presidente foi vítima da propia inxenuidade e da demagoxia dos líderes da dereita, que magnificaron a importancia da figura do relator para presentar o encontro entre os gobernos español e catalán como unha traizón á patria. Nin tolos pensarían Casado, Rivera e Abascal que Pedro Sánchez aceptaría a autodeterminación de Catalunya; pero dérono a entender porque o demagogo retorce a realidade para alcender as paixóns e aguilloar o máis irracional da conduta humana. “La demagogia –di Ortega y Gasset- trata de convertir a los ciudadanos en estúpidos cultivando su ignorancia y sus más bajas tendencias, el simplismo, el odio y el sectarismo, entre otros”.

O demagogo non ten escrúpulos, nin mesura. Ningún os ten, pero Pablo Casado é o campión, o non vai máis, o non plus ultra dos demagogos. Está encantado de selo e converteuse nun exhibicionista. O relator deulle para soltar o tarabelo nunha restra de aldraxes contra Pedro Sánchez, que algún día figurarán nunha Antoloxía do disparate político:

-“El presidente del Gobierno es el mayor traidor que tiene nuestra legalidad. Está cometiendo un acto de felonía, es un felón contra la propia continuidad histórica de la democracia española”.

-“Esto es lo más grave que ha ocurrido desde el 23 de febrero de 1981”.

-“Sánchez es tan ilegítimo como un presidente que comete delitos de narcotráfico”.

Creatividade non lle falta, pero un refrán galego advirte de que “a merda, cando é moita, cheira”, polo que, ou Pablo Casado chega axiña á Moncloa, ou remata a carreira política de histrión. De patético histrión.

¿Te gustó este artículo? Compártelo

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

Deixa un comentario

Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.