Puntadas sen fío: Noite de Paz

Noite de Paz por Siro
Noite de Paz por Siro

Despois que o anxo anunciara aos pastores o nacemento de Xesús en Belén, baixaron do empíreo os exércitos celestiais e alabaron a Deus dicindo: “Gloria a Deus nas alturas e paz na terra á xente de boa vontade”. Cando marcharon todos, os pastores comentaron, pachorrudos: “Pois iremos ver logo que pasou”. E foron.

En cascar trolas, a Lucas o evanxelista non hai quen o iguale; pero minte bonito e, aínda que as voces celestiais non valesen de moito, aquela noite que imaxinou segue a ser para crentes e xente de boa vontade a Noite de Paz. Asi a sentiu Joseph Mohr, xove crego austríaco, ao escribir un poema con ese título e levarllo ao organista Franz Xaver Gruber para que o musicase e nacese unha panxoliña, estreada o 24 de Nadal de 1818, que, desde 2011, é Patrimonio da Humanidade.

Na Primeira Guerra Mundial os exércitos británico e alemán acordaron unha tregua o 24 de de Nadal de 1914 e, á noite, nas dúas trincheiras cantouse Noite de Paz en cadanseu idioma. Os altos mandos, enrabechados, tomaron medidas para que a experiencia non se repetise nos próximos anos. Na Segunda, en 1944, despois do desembarco de Normandía, os alemáns lanzaron a chamada ofensiva das Ardenas, en Bélxica, e causaron o caos nos aliados. Tres soldados americanos -un deles ferido- perdéronse no bosque Hurtgen baixo forte nevada e o 24 de Nadal chegaron a unha chabola, na que Elisabeth Vincken e o fillo Fritz, de 12 anos, arranxaban a cea. Malia o perigo que supuña, a muller acolleunos e mentres curaba o ferido entraron catro soldados alemáns. Todos berraban apuntándose coas armas ata que a muller se interpuxo e afirmou: -Ninguén vai disparar aquí, porque imos compartir a cea e a calor do lume! Fritz Vincken contou a historia na revista americana The Reader´ Digest, pero quen a deu a coñecer internacionalmente foi o presidente Reagan, en 1985, nun discurso na Base Aérea dos EEUU en Bitburg, Alemania. Fritz e un daqueles soldados, Ralph Blank, reencontraríanse en 1996, pasados 52 anos.

Na Guerra Civil española non houbo treguas en Nadal e si batallas cruentas e execucións de vencidos, en ambos bandos. Propúxolla a Franco, en 1938, o nuncio Gaetano Cicognani, pero sen éxito; en troques hóuboas en distintas épocas do ano para que republicanos e nacionais se enfrontasen en partidos de fútbol, a outra relixión ou o outro opio do pobo, segundo se mire.

Nin para celebrar o Nadal, nin para xogar ao fútbol hai tregua na guerra dialéctica entre independentistas e constitucionalistas en Catalunya. Por terceiro ano consecutivo a alcaldesa de Barcelona sorprendeu á cidadanía cun belén non tradicional na praza de Sant Jaume, e por terceiro ano portavoces do PP e de C´s a acusan de aldraxar aos católicos. A cordura púxoa o arcebispo ao declarar que respecta o “belén laico” de Colau, aínda que preferería “un máis entendible”. Claro, coma o que a Asociación de Pesebristas de Barcelona ven facendo desde 1863 e pode verse no Museo Frederic Marés. Ou coma o que Arturo Baltar fixo, durante moitos anos, en Ourense; un dos máis fermosos de España, aínda que non se coñeza. Coa promoción axeitada, a xente acudiría a Ourense a ver o belén de Baltar, como vai a Vigo a ver as luces de Abel Caballero.

¿Te gustó este artículo? Compártelo

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

Deixa un comentario

Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.