Puntadas sen fío: De necidades e necios

Puntadas sen fío: De necidades e necios por Siro
Puntadas sen fío: De necidades e necios por Siro

Di Paul Tabori na Historia da estupidez humana que a ignorancia da propia necidade equivale á benaventuranza. Non é o meu caso. Se con 78 anos no lombo, calquera pícaro pode darme gato por lebre, mesmo onde non hai lebres nin gatos, non procede falar de inxenuidade e si recoñecer a miña necidade conxénita, permanente e incurable. Por iso titulo esta sección Puntadas sen fío,como advertencia ao lector para que non me tome moi en serio, nin o que escribo tampouco.

Foron tantos os necios en todas as épocas, que Quevedo afirmaba no Século de Ouro: “Todos los que parecen estúpidos lo son y también la mitad de los que no lo parecen”. Pero debéronse de multiplicar porque trescentos anos despois, Einstein reflexionaba: “Só dúas cousas son infinitas: o universo e a estupidez humana; aínda que da primeira non estou tan certo”. 

Claro que hai diferentes necidades e distintos tipos de necios. Hai unha necidade cómica que inspira aos autores con talento a creación de personaxes divertidos e tenros, como Don Quixote, Charlot, a Cabiria de Fellini ou a Sabela de Castelao; e outra necidade agresiva que conduce á irracionalidade e ao sectarismo. É a que nos levou a enfrontármonos na Guerra Civil e a que oitenta anos despois nos impide reconciliarnos. Alguén enunciou un aforismo coñecido como “Principio de Hanlon”, que expresa unha grande verdade: “Non atribuamos á maldade o que corresponde á estupidez”. O pasado día 10, cando o programa La hora de la 1, de TVE, anunciaba que a princesa de Asturias estudiará en Gales, apareceu na pantalla un rótulo que dicía: “Leonor se va de España, como su abuelo”. Foi a gracia e a mofa duns necios que en nome do sacrosanto republicanismo entenderon que contra unha monarquía en horas baixas vale todo. A dirección de TVE sacounos do programa e a Podemos faltoulle tempo para esixir a volta dos “traballadores represaliados” e anunciar un terceiro grao a Rosa María Mateo no Congreso. Necidade colectiva e supina que me crea unha dúbida: É posible que ninguén na dirección de Podemos teña un chisco de sensibilidade para entender e lamentar a agresión que ese rótulo supuxo para unha mociña de 15 anos, por moi princesa de Asturias que sexa? Quevedo cualificaríaos a todos e a todas de “necios con más quilates que el oro, dignos de jáquima, cincha y cola jumenta”.

Pablo Echenique publicou o xoves na súa conta de Twitter unha mensaxe “de apoyo a los jóvenes antifascistas que están pidiendo justicia y libertad de expresión en las calles” despois que o rapero Pablo Hasel entrase no cárcere para cumprir unha condena por apoloxía do terrorismo, delitos de odio e inxurias á coroa. Non, non o condenan por cantar. E poderían, porque entre os baixos instintos deste loitador contra o Estado opresor, ningún máis baixo que o instinto artístico.    

Eu non quero que este necio de solemnidade vaia ao cárcere, como mártir da revolución, por lamentar nos seus panfletos que Terra Lliure deixase vivo a Losantos; anunciar que se tatuará a cara de quen mate a Jaime Peñafiel; pedir que alguén crave un piolet na cabeza de José Bono; e berrar “Morte aos Borbóns!”. É máis, gustaríame velo no trío “Los Pablos. Necios en acción” con Echenique e Iglesias. Ollaríaos moi atento, esperando o momento de velos converterse en fume.  

¿Te gustó este artículo? Compártelo

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

Deixa un comentario

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información. ACEPTAR

Aviso de cookies