Puntadas sen fío: Morrer de amor, ou case

Morrer de amor, ou case por Siro
Morrer de amor, ou case por Siro

“Cando me ten nos seus brazos e me fala quediño, vexo a vida en rosa” cantou Édith Piaf, en 1946, e La vie en rose converteuse nun himno ao amor en todo o mundo, quizais porque a inmensa maioría dos mortais vimos, ou cremos ver, algunha vez a vida en rosa. Os humoristas facemos mofa do amor, aparentando unha sabedoría que non temos; pero é leria, alarde de cinismo e de enxeño para facer rir. Unha das protagonistas da película Delitos e faltas, deWoody Allen, reflexiona: “O do meu ex foi amor a primeira vista. Debinlle de botar outra ollada”. Está moi ben, ten graza; pero os máis dos filósofos e estudosos do amor coinciden en que o gran amor é o do frechazo, e eu son tamén desa opinión por propia, marabillosa e inesquecible experiencia.

Chamábase Mariconchi e era a nena máis linda que vira nos meus dez anos de vida. De pel branca como a Brancaneves do conto, ollos grandes e inquedos, boca debuxadiña e fresca, falaba e ría sempre. Foi o meu primeiro gran amor. Eu xa tivera outras experiencias amorosas; xa namorara de Liz Taylor, Yvonne de Carlo, Leslie Caron, Carmen Sevilla…, pero o de Mariconchi era outra cousa.

Todo empezou a tarde do 31 de agosto do 1953, día en que Ferrol celebra a festa de San Ramón en honra do marqués de Amboaxe. No Cantón había un remuíño de xente, pero só tiven ollos para ela e ela olloume tamén, surriume e non deixou de mirarme ata que falamos. Foi un amor a primeira vista, un frechazo que nos fendeu o corazón pola metade; e aquela noite, nos fogos de Amboaxe, eu sabía que as tracas, as bengalas e o castelo de luces que estoupaban no ceo, eran para nós.

O idilio proseguiu felizmente nos próximos días, co meu amigo Arturito e a súa amiga Tonucha de “carabinas, e se eu coñecese o texto de Romeo e Xulieta avalaría aShakespeare cando afirma que os namorados poden camiñar sobre teas de araña, baixo a caloriña do verán. Porque eu sentía o amor dentro de min como unha acumulación de gases baixo o diafragma, que me facían levitar; e se pensaba nela no xantar, perdía o apetito; e de noite non durmía sen soñar, esperto, mil aventuras románticas con ela e eu de protagonistas. Todo, todo ao redor de min era de cor rosa.

Unha tarde veu triste e explicoume que non podiamos seguir porque o irmán pequeno –un alevín de canalla, quen sabe que sería del!- chivárase ao pai, que lle ordeara cortar de contado a nosa relación, ou non a deixaría saír de casa. Non esquecín as súas palabras de despedida: -¡Lo siento muchísimo, porque me gustas tanto…! Tonucha e Arturito foron testemuñas daquel momento dramático.

Arturito e eu volvemos a Esteiro, o noso barrio. Sentíame o ser máis desgraciado do mundo e nin andar podía coa dor terrible que me abranguía o peito. Pero ao chegarmos a La IbenseArturito propúxome paparmos uns xelados, e pedín un de turrón. Coa primeira lambetada a anguria mermou algo, e o mesmo coa segunda e as seguintes. O que quedaba do día funo levando como puiden, pero estou certo de que sen o xelado de La Ibense aquel día morrería de amor.

¿Te gustó este artículo? Compártelo

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

Deixa un comentario

Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.