Puntadas sen fío: Monseñor Cañizares e o demo

Puntadas sen fío: Monseñor Cañizares e o demo por Siro
Puntadas sen fío: Monseñor Cañizares e o demo por Siro

En recente homilía, monseñor Cañizares, bispo de Valencia, rexeitou a  investigación dunha vacina contra o coronavirus porque –dixo- se está a facer con células de fetos abortados. Tan arrepiado estaba, que rematou cunha sentenza terrible: “Estos actos son obra del diablo”.

Seica monseñor Cañizares está mal informado e non se usan células de fetos abortados na investigación biomédica; pero entendo o seu abraio por crenzas relixiosas. O que non entendo é a vontade de agredir aos investigadores da forma máis asañada que pode saír dos beizos dun católico: sinalalos como demos ou, polo menos, como servos do demo.

Do demo medieval, claro; no que cre monseñor Cañizares e moita xente con el; aínda que aquel ser ruin e poderoso dos primeiros séculos da Igrexa, pasara de temible a ridículo en pouco tempo.

O demo e a Virxe rifaban decote por almas que os dous querían e a Virxe íalle ao lombo, e ata lle zorregou unha piñada nun ollo. Máis bravos foron santa Margarita de Antioquía, que lle bateu cun martelo na cabeza; e san Dunstan, o inglés, que o colleu coas tenazas polo nariz.

No Renacemento burlárono católicos e protestantes, que santa Teresa ría del e non lle tiña medo; e Lutero –perdón pola expresión- escorrentábao a peidos. No século XIX, escritores e artistas románticos recuperaron a Luzbel e representárono coma o máis belido dos anxos, coa melancolía dos caídos e dos exiliados.

Na Galicia profunda, a das supersticións e os contos de lareira, o demo fixo centos de pontes a cambio de almas que nunca cobrou, e saiu sempre co rabo entre pernas. Os nosos avós chamárono con nomes paveros como Perete ou Perecho, e burlentos como Suxo ou Rabudo; pero os que o viron dixeron “o demo non é tan feo coma o pintan, e os que o trataron “se Deus é  bo, o demo non é malo”. De aí o consello: “Cando o demo veña á túa porta, non lla peches; entórnalla”.

O meu paisano Juan J, Burgoa ollaba o cruceiro da praza do Toural, en Vilaboa, e fixo mofa da fealdade do demo. O paisano que o guiara reprendeuno: “Teña un respecto, que o demo tamén é xente”. Tan cordial é a nosa relación co demo, que cada 23 de agosto o casco vello de Pontevedra trócase nun inferniño divertido, co demo de san Bartolomé, grande e vermello, e nenos e nenas, disfrazados de demiños, con cornos e tridentes, que o perseguen para arrincarlle o rabo, entre o estoupido e as fumarolas dos petardos.

Entenderase que se monseñor Cañizares dixese dalgúns dos meus debuxos e escritos que son obra do demo, non me ofendería; pero non sería certo. Como non o sería dicir que as cen mil vítimas dos relixiosos pederastas, as monxas violadas por frades en África e a corrupción financieira do Vaticano son obra do demo. Son obra de homes da Igrexa –curas, bispos e papas- que non cren no Deus que predican.

“Meteuse o demo a predicador” dicimos en Galicia de quen dá consellos e fai críticas, pero non a si mesmo. 

¿Te gustó este artículo? Compártelo

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

Deixa un comentario

Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información. ACEPTAR

Aviso de cookies