Puntadas sen fío: Ir por urxencias

Puntadas sen fío: Ir por urxencias por Siro
Puntadas sen fío: Ir por urxencias por Siro

-Parece que me doe algo o recho.

-Ai, pois vai ao médico; que non che está a cousa para bromas!

-Pero non me darán cita ata a semana próxima.

-Pois vai por urxencias!

-Claro, claro! -Asenten a coro familiares e amigos-. Para iso está o servizo de urxencias!

E alá van ao hospital, en coche, talmente como nun rally, soando o claxon e sacando un pano pola ventá para que aparten os outros condutores e chegar canto antes a un servizo de urxencias ateigado de xente, porque nos últimos anos o número de pacientes que acode sen causa xustificada aumentou un 9 %. E poden suceder dúas cousas: que o do recho, familiares e amigos sexan xente civilizada e cando, cabo de dúas horas de espera, o doutor ou a doutora que o atenda lle diagnostique «dixestión lenta da enchenta de callos que papou no xantar», marchen, ledos e agradecidos, dando vivas á Seguridade Social; ou que sexan unha panda de bárbaros cabreados pola espera, que non cren o diagnóstico porque calquera ve que o do recho está para entrar no quirófano; e enfróntanse aos médicos e asistentes, aldráxanos, ameázanos e marchan berrando que cómpre poñer lume á Seguridade Social. Atrás quedan os aplausos aos sanitarios desde ventás e balcóns, e nos servizos de urxencia dos hospitais vólvense producir as máis das agresións. E repítense situacións tráxicas, cando entran enfermos ou feridos graves; cómicas, como a do hipocondríaco que chegou a medio morrer porque cravara nun dedo o bigote dun langostino; e traxicómicas como a que se viviu hai anos no Hospital Juan Cardona de Ferrol.

O moderno e bonito barrio de Caranza chamámolo os ferroláns Manhattan, cun chisco de fachenda e de humor, pola altura dos edificios. En dous pisos dun mesmo bloque, habitado por traballadores de Bazán, vivían dúas parellas amigas, aínda novas. Nunha das vivendas avariouse a conexión do vertedoiro co tubo de saída de augas e o home da casa, negado para os traballos manuais, racaneouse ata que na mañá do sábado -día non laborable en Bazán- a muller espetoulle:

-Arranxa o vertedoiro.

El puxo o mono de traballo -que en Ferrol chamamos buzo-, agachou e empezou a fedellar cunha chave inglesa, mentres a muller ía ao mercado. Ao pouco, a conexión perdía como un cesto e o manazas, asustado, pediu axuda ao veciño, máis hábil ca el.

-Déixame a min. Dáme o buzo.

Puxo o buzo, colleu a chave inglesa, agachou e meteuse baixo o vertedoiro. Aquilo non ía, así que ordenou ao amigo:

-Vai á miña casa e tráeme a caixa da ferramenta.

Non ben marchara o recadeiro, entrou a muller coa bolsa da compra. Viu a quen ela creu o seu home, agachado, con medio corpo baixo o vertedoiro e non puido evitar a broma. Meteulle a man na entreperna e con voz burlona e cantareira, preguntoulle:

-¿De quién son estos cojoncitooos?

A sorpresa fixo que o veciño erguera a cabeza e batera tan forte contra o vertedoiro que perdeu o coñecemento e houbo que levalo «por urxencias».

Costa imaxinar a explicación da muller ao home; dos dous á muller do accidentado; e dos tres no servizo de urxencias. Pero déronas, que se eu coñezo a anécdota é por algo.

¿Te gustó este artículo? Compártelo

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

1 comentario en “Puntadas sen fío: Ir por urxencias”

Deixa un comentario

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información. ACEPTAR

Aviso de cookies