Puntadas sen fío: Un home de mar

Daniel Refojos Priego, un home de mar por Siro
Daniel Refojos Priego, un home de mar por Siro

Nin un so día dos dezaoito que durou o rescate do Blue Star deixei de pensar en Daniel. Naceu no ano 1918 en Cangas de Morrazo, nunha familia de tradición mariñeira, de economía forte, que o pai, Antonio “o Traila”,  era dono de cinco pesqueiros e cando ían á mar, el e os dous fillos maiores mandaban os tres máis grandes. Un día saíron os tres e non volveron. Os barcos non estaban asegurados e houbo que vender os outros dous para indemnizar ás familias dos mariñeiros. A casa quedou na ruína e a Daniel, con once anos, enrolárono de grumete nun barco do padrino. O traballo era duro e as burlas dos mariñeiros, crueis; pero aos catorce, polo seu talento e contra toda normativa, el era o patrón e os adultos obedecíano.

Daniel mal sabía ler, menos aínda escribir e non entendía de política; pero, coma os amigos e os máis dos veciños, estaba co goberno da Frente Populare asistía aos actos celebrados na Casa do Pobo. En 1936 a Falanxe e a garda civil impuxeron o terror na vila con once traballadores “paseados” e moitos homes e mulleres torturados e vexados. Daniel entre eles. Un verdugo pegoulle tanto e con tanta saña, que durante días houberon de poñerlle samesugas en todo o corpo para quitarlle os moratóns.

-¡A la legión o al cementerio!- Berráralle aquel criminal; pero chamárono a filas e fixo o servizo militar por Mariña, en Ferrol.

En 1941 casou cunha rapaza do meu barrio e entrou a traballar de peón –a categoría profesional máis baixa- en “Obras Civiles”, departamento anexo á Bazán, pero independente. Estudou, sacou o título de patrón e pouco despois estaba ao mando do remolcador Crespo, con prestixio crecente no mundo laboral. A finais dos anos 50 recibiuse o S.O.S. dun buque á deriva e o Crespo foi, mar adentro, ao seu rescate. Era un cargueiro abandonado pola tripulación e, malia a galerna e a ondada, Daniel conseguiu remolcalo a Ferrol. Segundo as leis de Salvamento Marítimo, os mariñeiros do Crespo nunca máis terían de se preocupar do porvir, que lles correspondían dous terzos do valor do buque e da carga; pero as autoridades españolas renunciaron aos seus dereitos e a renuncia supuxo tamén a da dotación do Crespo. A Daniel nin se lle ocorreu poñer o caso en mans de avogados, e calou.

Nos 70, Bazán precisaba un responsable competente para o taller de Mariñeiros e, contra a súa vontade, levaron a Daniel, con categoría de axudante de enxeñeiro. A súa xestión foi inmellorable e, en breve, chegou a axudante de enxeñeiro xefe.

Era tempo de grandes petroleiros e, por non entrar un xigantesco no dique de Bazán, houbo que levalo a Bilbao. Ao mando ía un mariño en excedencia que non atendeu ás cartas de navegación e encallouno nuns penedos. Acudiron remolcadores vascos, pero non deron feito. O mando encargou a Daniel que dirixise a manobra e, en poucos minutos, o xigante volveu navegar. Chegou a casa avergoñado pola neglixencia e preocupado polo mando, por quen sentía afecto. Non houbo problema: ao mando concedéronlle unha medalla e a Daniel non o mentou ninguén. Daniel Refojos Priego era meu sogro e meu amigo. Un home de mar e un home de ben. Leal de máis nun mundo de hipocresía. Morreu nos meus brazos, en 1988.     

¿Te gustó este artículo? Compártelo

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

1 comentario en “Puntadas sen fío: Un home de mar”

Deixa un comentario

Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información. ACEPTAR

Aviso de cookies