Puntadas sen fío: Gila

Gila por Siro
Gila por Siro

O pasado día 12 foi o centenario do nacemento de Miguel Gila e os medios de comunicación recordaron as viñetas humorísticas que fixo para as revistas La Codorniz e Hermano Lobo e os monólogos que, teléfono en man, ofreceu nos escenarios de España e Hispanoamérica primeiro, e nos platós de televisión despois. Coma o dos grandes creadores, o humor de Gila non perde vixencia e cada nova xeración goza da orixinalidade, a gracia e o enxeño con que engaiolou á miña, nos anos cincuenta e sesenta. Eu vino por primeira vez en 1958, na TVE inaugurada dous anos antes, que emitía cun sinal que non sobrepasaba os límites de Madrid. En 1957 a SEAT empezara a fabricar o 600 e Gila saiu na pantalla coa gorra calada ata as orellas e rindo con risa enorme, para dar a imaxe de paleto. Logo colleu o teléfono e chamou;

-Oiga, ¿es la fábrica de coches pequeñajos, esa de Barcelona?

-Pues llamo porque estoy interesao en un coche. Sí. ¿Cuánto cuesta?

-¿Tantoooo…? Y si pongo yo la chapa pa la carrocería, ¿me harán un descuento…?

-Es que tengo en casa una lata de membrillo y podrían aprovecharla.

-Otra cosa. El motor, ¿cuántos caballos tiene?

-¿Un perrooo…? Entonces, ¿qué se le pone: gasolina o huesos?

O monólogo, divertidísimo na súa interpretación, seguía nesta liña varios minutos, pero foi visto e non visto porque nunca o repetiu e os fogares de Madrid con televisor eran escasísimos.   

Gila foi un cómico extraordinario pero hoxe quero recordalo cunha vivencia allea ao humor, que lle oín contar a mediados dos anos noventa. Circulaba por Madrid no seu coche e, ao se deter nun semáforo, ollou, distraído, a un motorista moi novo que parara a carón seu. Ao sentirse observado, o rapaz berroulle: “¿Qué te pasa?”. Gila ofreceulle un surriso de boa vontade como resposta e o mozo cuspiulle na cara e arrincou a moto. Gila contábao e comentaba: “Hay mucha violencia. En la juventud hay mucha violencia”.

O mesmo diría hoxe ao saber que Andrés “Manos Ligeras”, o rapaz de Pontevedra que en 2015 zorregou unha puñada ao presidente Rajoy, foille ao lombo, hai poucos días, a un militante de Vox, que repartía propaganda do partido, sen que a esquerda condenase a agresión. Gila pensaría –supoño- que cambiou a nosa circunstancia e os españois xa non queremos matarnos uns a outros, pero da lección da Guerra Civil aprendemos pouco. Hai un mes podería coller o teléfono e facer outro monólogo:

-¿Es la guerra?

-¿El Parlamento? Bueno, vale igual.

Agora tampouco entendería a violencia verbal dos candidatos a presidir o próximo goberno, convencidos de que á Moncloa non se chega con programas, senón con aldraxes. Pasmaría co xuízo aos independentistas cataláns, no que acusados e representandes do Goberno negan a violencia propia e denuncian a dos outros, e vería unha metáfora do Procés naquel abrigo de don Antonio Machado que el chamaba la venganza catalana porque fora fabricado en Catalunya, pesaba moito, abrigaba pouco e podía cepillalo o día enteiro, que sempre lle quedaba máis po do que lle quitaba.

E non digo nada da violencia machista, da pederastia e das outras violencias nas que non cabe o humor, porque Gila sabía ben que sen humor non hai esperanza.

¿Te gustó este artículo? Compártelo

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

Deixa un comentario

Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.