Puntadas sen fío: Descubrir a sexualidade

Puntadas sen fío: Descubrir a sexualidade por Siro
Puntadas sen fío: Descubrir a sexualidade por Siro

Eu souben como se fan os fillos o mesmo día que deixei de crer nos Reis Magos. Díxonolo Anselmo, un amigo algo maior, a Arturito e a min unha tarde no Cantón, mentres botabamos faragullas de pan aos peixes do estanque. O dos Reis xa o sospeitaba e non me causou ningunha dor, pero saber que os nenos se facían cun acto que era un enorme pecado deixoume abraiado. Aínda lembro o arrepío que sentía cada vez que o noso ilustrador me dicía entre risas:

-Así que xa ves,teu pai e túa nai…

-¿E cantas veces hai que…para chegar a facer un neno?

-¡Home, coño… cun pouquiño cada vez, se cadra cen veces ou máis!

No camiño de volta Arturito espetoume:

-Por eso os meus padriños non tiveron fillos: porque non lles gusta facer as cochinadas.

Sentín aquelas palabras como unha coitelada na alma, porque era certo: os padriños de Arturito non tiveran fillos e trouxeran de Lugo a tres sobriños – el e dúas irmás-, aos que criaran con agarimo de pais; pero os meus eran pais de verdade e tiveran tres. Cheguei a casa tan triste que nin cear puiden e estiven calado, sen erguer os ollos do prato. A min non me importaría que meu pai o fixese con outras mulleres, pero coa miña nai…

O día de san Xoán, moitas familias do barrio fomos pasalo á Gandara, próxima a Ferrol. O verán era de moita calor e nin as sombras do piñeiral  evitaban que os maiores se sentisen afogados. Eran homes e mulleres con idades entre coarenta e cincoenta anos, pero aparentaban máis pola roupa que vestían e as actitudes que sostiñan. O refrán que recomenda “de corenta para arriba non molles a barriga” seguíano todos e cando ían ás praias o máis que facían era pasear descalzos pola beiramar; pero aquel día de calor abafante alguén con bo humor propuxo que os homes se bañasen e, como ningún tiña traxe de baño, que o fixesen coas bragas da súas mulleres. Foi unha risa, porque unha tras outra foron cedendo a prenda íntima, agás miña nai, que resistiu ata que meu pai, axeonllado ante ela, recitou o Tenorio, chamándoa “paloma mía”, “gacela mía”, “hermosa mía” e recordoulle que todo arredor dela respiraba amor.

Apareceron os bañistas con bragas brancas, rosas, azúes… A uns quedábanlles grandes e tiñan que termar delas, a outros éranlles pequenas e por moito que as subían non daban tapada a regaña. Camiñaron cara o mar nas puntiñas dos pés, entre as risas e os aplausos doutras familias que se achegaran a ver o espectáculo. O malo foi cando saíron da auga porque as bragas pegáranselles ao corpo e transparentaban todo. Foi cómico velos correr cara o lugar onde deixaran a roupa, tapando coas mans o pecado. Eu sentía vergonza pero non deixaba de rir.

Polo serán volvemos a Ferrol a pé, cantando en grupo, como tantas veces. Meu pai levaba nunha man o garrafón baleiro e coa outra collía a miña. Gustábame oílos cantar, tan afinados, facendo voces; e sentíame fachendoso cando meu pai empezaba unha canción e os demais seguíano. Así, andando e cantando chegamos cabo da miña nai, que ía algo diante de nós con outras mulleres. Entón busquei a súa man e rematei o camiño collido aos dous. Non eran perfectos, pero eran meus pais.

Contéillelo onte ás miñas netas, de 13 e 20 anos, e riron moito; pero non sei se me crerían.

¿Te gustó este artículo? Compártelo

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

Deixa un comentario

Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información. ACEPTAR

Aviso de cookies