Puntadas sen fío: Meu curmán Vicente

Meu curmán Vicente por Siro

Amalia, unha das irmás de meu pai, era unha morena preciosa, cunha risa para anunciar dentífricos. Casou con Olegario, un asturiano tan guapo e simpático coma ela, que traballaba de deliñante na Fábrica de Armas de Trubia, e naquela vila pequena crearon o seu fogar. Tiña eu oito anos cando meus pais acordaron visitalos, aproveitando que o Arsenal C. F. ía xogar co Trubia, e podiamos viaxar no “Pegaso” de Bazán, cos xogadores. Gustoume toda a familia: a nai do meu tío, unha velliña diminuta, de loito rigoroso, cun cento de medallas de santos penduradas do pescozo, dos que cada noite me contaba a vida e milagres; meu curmán Olegario, mozo de vinte anos, xogador de fútbol en modestos, pero cun clube de fans, feminino, que nin Cristiano Ronaldo; e sobre todo, meu curmán Vicente, encantador coma o Tony Perkins da película Aimez vous Brams?

Era un ano máis novo que o irmán, pero dedicoume todo o tempo e, ao saber que me gustaba o debuxo, aprendeume a facer a cara dun pallaso moi gracioso, con poucas liñas. Vicente levoume a todas partes, falándome, facéndome rir, mostrándome cousas novas… Era tan divertido e xeneroso, que non tardei en admiralo e querelo.

A víspera da volta a Ferrol fomos ao Casino. Aquel non era un Casino clasista, que entraban todos os veciños e Vicente díxomo; pero, aínda así, fun cohibido. Era mediodía e, chiscándome un ollo, preguntoume:

¿Te apetece un vermú?

Eu non sabía que era un vermú, pero dixen que si, e foi un acerto porque, cunhas olivas recheas de anchoa, me soubo a gloria. O día era precioso, o sol aloumiñábame e souben que estaba a vivir un momento de felicidade plena, alí, en Trubia, co meu curmán Vicente.

Cando o camareiro veu recoller as copas baleiras, vin o xelo derretido na miña e collina para apurar o último grolo. O camareiro comentou, burlón:

-¡Hale, gallego tenías que ser!

Eu era timidísimo e sentín tanta vergoña que me puxen vermello ata as orellas; pero ademais, por primeira vez comprobei que “gallego” podía ser unha aldraxe. Busquei, coa ollada, a axuda de Vicente e descubrín, abraiado, que tamén el ría. Doeume tanto, que alí mesmo deixei de querelo e aquela tarde non quixen acompañalo e pola noite non durmín co desgusto.

Á mañá seguinte o bus saía cedo cara Ferrol e meus tíos e curmáns viñeron despedirnos. Eu ía calado, cos ollos no chan, e todos pensaron que tiña sono. Subimos ao bus e sentei a carón dunha xanela. O motor estaba a quencer e, fóra, a familia seguía saudándonos coas mans, enviándonos bicos e sorrisos, sen que eu respondese a nada. Non me despedira de Vicente, nin lle agradecera as súas atencións; sabía que non facía ben, pero decepcionárame tanto e sentíame tan anguriado …

A noite fora fría e os vidros das ventás tiñan unha capa grosa de xeada. Puxen o dedo no cristal e empecei a debuxar aquel pallaso que el me aprendera. O bus púxose en marcha, volvín a cabeza axiña e vinos aos catro, surrindo e dicíndonos adeus. Non sei se cheguei a corresponderlles; pero sei que as bágoas me chegaron aos beizos e cando ollei o debuxo do pallaso na xanela descubrín que dúas pingas se desprenderan dos seus ollos en cruz, e choraba tamén.

Aquel pallaso é o primeiro debuxo que, desde hai 60 anos, fago para gañarme os nenos da familia e dos amigos, os alumnos máis novos dos colexios… E nunca falla.

¿Te gustó este artículo? Compártelo

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

2 comentarios en “Puntadas sen fío: Meu curmán Vicente”

  1. Cara a Turbia ía conducindo meu pai un camión na columna carmiño de Oviedo. Tiña 14 anos no 36. Requisáranlle o camión a meu avó e, para non o perder, non se ocurriu mellor cousa ca preguntar se o podía conducir o rapaz… un soldado de carballo choraba tamén pero pola muller, os fillos e o destino incerto…
    Meu pai mandoulle meter a manivela nas élites do radiador. Fumaba o coche.
    Que pasou. _ Rompeu o motor.
    A súa carga construíuse nos outros camións e, eles dous, pila noite, comezaron o camiño de volta…

Deixa un comentario

Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.