Puntadas sen fío: Contos de Nadal

Contos de Nadal por Siro
Contos de Nadal por Siro

Charles Chaplin aborrecía o Nadal e morreu o 25 de decembro de 1977. Foi, quizais, a súa última humorada. Admirable en tantos aspectos, seica o seu comportamento en múltiples relacións amorosas obtería poucas veces un aprobado pelado e demasiadas un suspenso. Era home con luces e sombras, coma tantos ou coma todos; pero con el morreu tamén Charlot, o vagabundo, e ese foi todo luz.

Descríbese, decote, como un personaxe traxicómico, pero non é tal. Charlot é, coma Don Quixote, un personaxe humorístico. O gran personaxe humorístico desde o fidalgo manchego, o máis grande da séptima arte; onde tan ben se estudou a lección de Cervantes. Charlot non é un cabaleiro, senón un pillabán de triste figura; pero tamén el, xeneroso e destemido, desfai os entortos que atopa no camiño. Por iso nos divirte e nos conmove.

O Nadal é a festa da familia e, sobre todo dos nenos. Chaplin aborrecía o Nadal porque nin tivo familia, nin puido ser neno; porque medrou na miseria máis atroz, con vivencias arrepiantes; e porque, coma aquel neno que el fora, hai millóns no mundo. A todos e a el mesmo recordounos, en 1921, na película que en España se titulou “El chico”; coa participación estelar de JacKie Coogan, actor seis anos, ao que descubrira como bailarín nun vaudeville. Non é unha película do Nadal, pero é unha película para o Nadal; un precioso conto en imaxes, sen palabras; e eu véxoa cada ano coas miñas netas.  

Son moitos os autores de boísimos contos de Nadal escritos. O máis popular segue a ser o que Dickens fixo para nenos, en 1843, editado en España co título Canción de Navidad. O éxito editorial nunha Gran Bretaña recentemente industrializada foi enorme e contribuiu a trocar “o espírito do Nadal” na celebración comercial que hoxe coñecemos. A min gústame, por divertido, o titulado “As tres misas”, de Alphonse Daudet, no que o demo toma o feitío do monaguillo dun crego comellón e téntao para que pense na cea pantagruélica que o agarda, e celebre as misas do galo polo atallo. O crego faino así: brinca sobre os versículos, non remata a epístola, reduce o Evanxeo, non di o credo…, e logo, na cea, come tanto que morre da enchenta. Ao chegar ao Ceo, o Xuiz Supremo, irado, non o deixa entrar e condénao a celebrar no mundo terreal 300 misas do galo, con xeito. Como puiden esquecer a Daudet cando deseñei a Praza do Humor! Non teño perdón. 300 caricaturas debería facerlle, como penitencia.

Porén, as miñas preferencias son para o conto de Chejov, no que Vanka, un neno ruso, de nove anos, que aprende oficio na casa dun zapateiro, escribe en segredo ao avó, o seu único parente, a noite de Noiteboa, mentres os amos van á misa do galo. Cóntalle que lle pegan, que non lle dan de comer, que dorme no portal, irto de frío… Pídelle que veña por el e promételle ser bo, obedecelo en todo e coidarlle o rabaño. Despois mete a carta nun sobre e pon o enderezo: “Na aldea. Para o meu avó Constantino Makarich”, e sen que ninguén o vexa, corre a botala no buzón de correos, como lle dixera o aprendiz do carniceiro. Nin nome da aldea, nin selo postal; pero aquela noite Vanka durmíu coma un anxo e viu en soños como o avó lía a carta aos veciños e o can Serpe meneaba o rabo.

¿Te gustó este artículo? Compártelo

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

Deixa un comentario

Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información. ACEPTAR

Aviso de cookies