Puntadas sen fío: Carmena e Errejón

Manuela Carmena e Iñigo Errejón por Siro
Manuela Carmena e Iñigo Errejón por Siro

Sempre sentín respecto por Manuela Carmena e despois de ler o libro Cristina, Manuela y Paca, sobre a contribución de tres avogadas amigas -Cristina Almeida, Manuela Carmena e Paca Sauquillo- á Transición e á xustiza social, ratifiqueino.

Coido que respecto a Manuela Carmena máis que Pablo Iglesias, encirrado en sacala da alcaldía de Madrid para poñer ao xeneral Julio Rodríguez, seu fillo adoutivo. Carmena defendeuse atacando: rexeitou a inclusión do xeneral na candidatura de Ahora Madrid e fichou a Íñigo Errejón para optar á presidencia da Comunidade. Errejón –din os que saben- é a mellor cabeza política de Podemos e con bonanza económica sería o líder indiscutible, pero en tempo de crise as bases elixirán a Pablo Iglesias, o candidato máis radical.

A diferencia entre un e outro viuse nas eleccións andaluzas cando, ao coñecer o éxito electoral de Vox, Iglesias, sen pensalo dúas veces, correu á TV para chamar ás barricadas a traballadores, estudantes e colectivos progresistas; nunha intervención que quixo ser dramática e resultou ridícula. Errejón desmarcouse daquela arroutada, afirmou que en Andalucía non hai 400.000 feixistas; que Vox é un síntoma, non o mal; e que a ultradereita se combate garantindo seguridade, dereitos, vida familiar aos mozos e cobro das pensións aos vellos.

Carmena e Errejón dirixiron unha carta ao electorado de esquerdas, necesitado de ilusión e confianza en que as cousas poden facerse mellor. A alcaldesa dera exemplo. Despois das malas experiencias en cuestión tan ensarillada como a aplicación da Lei da Memoria Histórica, propuxo, en maio de 2016, a creación do Comisionado da Memoria Histórica con persoas de sensibilidade política diferente e presidida pola súa amiga Paca Sauquillo, aprobado nun pleno por unanimidade.

Todo foi relativamente ben ata que o goberno municipal decidiu homenaxear aos 3000 fusilados por Franco entre 1939 y 1944, incluídos 335 responsábeis das checas republicanas. O Comisionado, disconforme, disolveuse e un membro comentou: “haber sido fusilado por Franco no te convierte en demócrata”. Verdade de Perogrullo porque entre os chequistas fusilados por Franco houbo criminais feroces e torturadores desalmados. Alfonso Laurencin é un deles. Francés de orixe austríaca, aventureiro, pintor, músico, espía, estafador e deseñador de checas en Barcelona, con “celdas psicotécnicas” nas que luces cegadoras alternaban con proxecións nas paredes de pinturas abstractas e surrealistas en movemento, aproveitaba o terror para vender pasaportes falsos, a prezos altísimos, a familias ricas que querían fuxir a Francia. No xuízo deu vivas a Franco e ante o pelotón de fusilamento fixo o saúdo feixista.

Se o tándem Carmena-Errejon non impón a cordura, será homenaxeado como vítima do franquismo e a frase “o que non imos facer é actuar desde a equidistancia, como se a Memoria consistise en recordar os dous bandos”, que repiten, como una letanía, os defensores a ultranza da Lei da Memoria Histórica, será unha parvada.   

¿Te gustó este artículo? Compártelo

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

Deixa un comentario

Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.