Puntadas sen fío: As canastras de Pedro Sánchez

As canastras de Pedro Sánchez por Siro
Pedro Sánchez por Siro

Antes de formar goberno, Pedro Sánchez era para gran parte do electorado de dereitas e de esquerdas un presidente de circunstancias, un político con máis ambición que cabeza, un coitado que para defenderse dos ataques asañados do Partido Popular e Ciudadanos tería que botarse nas fauces de Podemos. Como Pedro Picapedra, Pedro Sánchez dirixiríase a Pablo Iglesias e rogaríalle: «Pablo, anano, ¿imos xogar boliche?» E irían, corre, corre, no troncomóbil ao Congreso; pero sería Pablo Mármore quen lanzaría o ¡¡¡Yabba-dabba- doo !!! de alegría porque se vería vicepresidente, a Monedero no ministerio de Economía, naturalmente, e a Echenique, por aquelo da silla e a asociación de imaxes, no de Ciencia.

Ninguén se decatou de que o xogo de Pedro Sánchez non é os bolos, senón o baloncesto, que practicou nas categorías inferiores do Estudantes; de aí a sorpresa e o pasmo que causou cando lanzou unha tripla desde a propia cancha, o balón entrou sen rozar o aro e no marcador apareceu o nome de Josep Borrell. Seica entre os dirixente nacionalistas cataláns houbo máis dun amago de infarto. Non é para menos porque a boa acollida que ata agora Puigdemont e compaña encontran en Europa se debe á torpísima decisión de Rajoy de enviar a policía nacional a Catalunya para impedir o referendo do 1 de octubro e á incapacidade do Goberno para probar que, malia a violencia das escenas vistas en toda a Unión Europea, España non é un Estado represivo. Con Borrell no ministerio de Exteriores será distinto e Puigdemont bota fume. Entre finta e finta o flamante presidente, seguiu facendo lanzamentos en suspensión, ganchos, bandexas… e aos distintos ministerios chegaron once mulleres e sete homes.

A última canastra, un alley-oop de exhibición, levou a Pedro Duque ao ministerio de Ciencia, Innovación e Universidades. Para Pablo Iglesias é un Goberno ao gusto do PP e Ciudadanos, e para o PP un Goberno pasarela, puro e simple relumbrón. Poden ter razón os dous, pero, de momento, o Goberno de Pedro Sánchez conseguiu o que hai vinte días parecía imposible: que boa parte do electorado de esquerdas volva ilusionarse e a crer na política; a confiar nuns políticos que abren portas e ventas para que o ar e a luz entren en despachos que feden a rancio e malas prácticas. O equipo parecía bo, pero o ministro de Cultura, Máxim Huerta, non durou unha semana.

Descubriuse que nos anos 2006 a 2008 defraudara á Facenda 218.322 euros e, aínda que pagara a débeda co correspondente recargo, dimitiu o pasado mércores. Non debeu entrar no Goberno e ben dimitido está por defraudador e por irresponsable, pero a diferencia de proceder entre Pedro Sánchez e Mariano Rajoy, reconforta. Nada como aquel «Luis, sé fuerte» de Rajoy a Bárcenas; nin o «No dimiiiito», con mofa, de Cristina Cifuentes á cámara de TV. En seis horas o ministro deixaba de selo. Un mate a dúas mans de Pedro Sánchez, digno do mellor Pau Gasol.

¿Te gustó este artículo? Compártelo

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

1 comentario en “Puntadas sen fío: As canastras de Pedro Sánchez”

Deixa un comentario

Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.