Puntadas sen fío: Bundling

Buldning por Siro
Buldning por Siro

Non coñecín a palabra inglesa bundling ata hai trinta anos, cando lin a Historia da galantería, de E. S. Turner, e souben que é o nome dun curioso fenómeno social dalgunhas colonias americanas, como Nova Inglaterra, no que solteiros e solteiras pasaban a noite xuntos na mesma cama, vestidos e sen pecar gravemente contra o sexto. Os puritanos combatérono inutilmente e, doídos polo fracaso, culparon aos holandeses e galeses de levar ao Novo Mundo tan pecaminoso costume; porén, o bundling practicábase tamén en Inglaterra e noutros países europeos como Alemania, Suíza, Noruega e Ucrania.

Semella “inocentada”, pero non é: eu souben que era o bundling nos anos cincuenta, cando non tiña máis de doce. Aprendéronmo veciños do meu barrio, chegados do concello de Monfero, concretamente da parroquia de Xestoso; so que eles, na vez de bundling,dicían “mocear na cama”.

Do moceo na cama contáronme varias persoas, pero as primeiras novas deumas Luis “o garda”, policía municipal e pai dun amigo, a quen castigaba todos os día do ano. Era home alto, fraco e malencarado, que padecía do estómago e cada día xantaba un prato de puré ou de papas. Eu aproveitaba aquel momento para lle pedir que levantase o castigo ao fillo e el, antes de facelo, falábame, entre cullerada e cullerada, das liortas nas festas dos mozos de Xestoso e Cambás; e dos encontros románticos de mozos e mozas de Xestoso, na cama da rapaza, co consentemento tácito dos pais, que facían como se durmisen, aínda que tiñan a man unha tranca, ou mesmo a escopeta, por se a filla berraba. Porque o acordo era meterse na cama, total ou parcialmente vestidos, e chegar só onde ela quixese. Se o rapaz quería ir máis aló, a moza desafiábao: –¡Mira que berro! E se era teimudo, advertíao: –¡Vou berrar! Entón el daba a batalla por perdida e pedíalle: –Agarda, que poña os zocos. A rapaza asentía, logo chamaba polo pai, e o atrevido fuxía pola mesma ventá por onde entrara.

Que o costume viña de antigo comprobouno José Antonio Fernández de Rota y Montero, primeiro decano de Humanidades na Universidade de Ferrol, cando descubriu un manuscrito de don Bernardo L. Rodríguez, párroco de Santa María de Xestoso, datado en 1860, no que o condenaba por inmoral. Que as mozas non sempre berraban polo pai demostrouno o decano ao dar a coñecer que na década de 1920, o 42% dos nenos nados na parroquia eran fillos de solteira. Tan alta porcentaxe explícase porque o moceo na cama non era exclusivo dos noivos formais -que casarían de se producir o embarazo-, senón práctica adoitada entre mozos e mozas, de cara a un posible noivado.

Por que agromou este costume na parroquia de Xestoso e non nas veciñas, é un misterio. Fernández de Rota dixo nunha conferencia, en 1993, que tiña referencia doutras; pero eu non as coñezo. Tamén é un misterio que o moceo na cama chegase ata 1940. Non o é que desaparecese a comezos do franquismo, cunha Igrexa poderosa que o erradicou, ao tempo que a garda civil poñía fin ás liortas nas festas, entre mozos de distintas parroquias.

Daquela, nestas datas, dicíase: “Que o novo ano entre con ben”. Eu dígoo aínda hoxe.    

¿Te gustó este artículo? Compártelo

Facebook
Twitter
Pinterest
LinkedIn
WhatsApp
Email

Deixa un comentario