Puntadas sen fío: Amor á negra sombra da política

Puntadas sen fío: Amor á negra sombra da política por Siro
Puntadas sen fío: Amor á negra sombra da política por Siro

Mañán, 14 de febreiro, San Valentín e o Día dos Namorados van quedar eclipsados polas importantísimas Eleccións Autonómicas en Catalunya; pero como eu penso con Campoamor que o amor é triste, pero triste e todo é o mellor que existe, exporei algunhas reflexións propias e alleas sobre a Arte de amar no noso tempo. Aclaro que falo de amor, amor, coma o café, café; non do simple namoramento, cualificado por Ortega y Gasset de “imbecilidade transitoria”. O amor, amor do que falo, é para Ortega “un feito pouco común e un sentimento que só certas almas poden chegar a sentir”. Pois ben, para que ese amor medre na parella como unha flor ao bordo do abismo, débense dar tres condicións.

Primeira, os amantes teñen que ser e saberse igualmente libres. Non hai amor en quen canta: Te vas porque yo quiero que te vayas./ A la hora que yo quiera te detengo./ Yo sé que mi cariño te hace falta,/ porque, quieras o no, yo soy tu dueño”. Haino, ou pode habelo, en quen di: “Libre te quiero/ como arroyo que brinca/ de peña en peña,/
pero no mía”. E remata: “Pero no mía,/ ni de Dios, ni de nadie,/ ni tuya siquiera”. Son versos de García Calvo musicados e cantados por Amancio Prada, que moi ben poderían ser himno do feminismo; pero póñanse en masculino os posesivos, cando proceda, e serán válidos para todos os amantes.

A segunda é que os dous membros da parella deben admirarse mutuamente, un pouco polo menos. Iso faraos sentirse afortunados, creará respecto entre eles e, sen deixar de ser amantes, serán tamén amigos.   

A terceira, que cronolóxicamente soe ser a primeira, é a mutua atracción sexual. Tan importante é, que un Groucho Marx despistado preguntaba: “Por que lle chaman amor, se queren dicir sexo? E un Woody Allen centrado na cuestión, corrixiuno: “Non confundas o amor da túa vida co sexo da túa vida”. Un Woody Allen que daba ao sexo a importancia debida: “Na vida só existen dúas cousas importantes. A primeira é o sexo e da outra non me lembro”.    

Cando a relación se sostén nestes alicerces, a parella saborea o amor con doce embriaguez e pode dicir: “Amo, logo existo”. Se non é católica, claro; porque Xoán Paulo II advertiu de que o home comete “adulterio no corazón” non só cando olla con desexo a una muller que non é a súa, senón tamén cando olla con desexo a súa. Xoán Paulo II nin imaxinou que una muller pode cometer “adulterio no corazón” por ollar un home con desexo; pero Gonzalo de Berceo conta nos Milagros de Nuestra Señora que a monxiña torneira dun convento marchou detrás do galán que a namorara, e a Virxe, para que ninguén o soubese, sustituiuna no torno ata que volveu arrepentida.

Hai quen vive o amor como bebe un vaso de auga e quen o converte en traxedia. Castelao era noivo de Eva, irmá de Enma e de Virxinia. Enma, única casada, morreu de parto e os país casaron a Eva co viúvo e pasáronlle Virxinia a Castelao, que a aceptou. En cambio, Olegarita Dieste, irmá de Rafael, o escritor, namorada de Castelao desde mociña, ao saber que casaba con Virxinia meteuse na cama e non se ergueu, nin abriu a boca durante anos; e nunca máis saiu de casa.

Amores raros? Pois a ver os que saen da noite electoral en Catalunya. Sabido é que a política fai os máis estraños compañeiros de cama.

¿Te gustó este artículo? Compártelo

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

Deixa un comentario

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información. ACEPTAR

Aviso de cookies