Puntadas sen fío: ¡A por ellos, oeeee?!

Puntadas sen fío: ¡A por ellos, oeeee! por Siro
Puntadas sen fío: ¡A por ellos, oeeee! por Siro

Miro a foto dos independentistas cataláns indultados polo Goberno e vexo unha troupe de clowns, augustos e mimos que dan brinquiños e pinchocarneiros ridículos no circo político e saúdan, fachendosos: -Alehop! Non é unha percepción nova; é a que me inspiran sempre que os vexo e así os representei ao falar deles en artigos anteriores. Houbo tal abuso de poder en todo o procés, tantodesprezo pola lei no Parlament, tanta mensaxe de odio na rúa contra charnegos e catalanistas prestixiosos, non independentistas, que ao seren xulgados os líderes polo Supremo, identifiqueime coa cidadanía constitucionalista que animou aos xuíces co berro: -¡A por ellos, oeeee…!, talmente como á selección española de fútbol.

O que pasa é que no fútbol vale meterlles aos contrarios a bota nos dentes, tirármonos dentro da súa área para que os árbitros piten a pena máxima e facer o posible para que lles saquen tarxetas vermellas por faltas que non cometeron. Todo iso vale no fútbol e tamén na política, pero non pode valer na xustiza; e hoxe penso que os aborrecidos independentistas cataláns non deron un golpe de Estado e non deberon ser condenados por sedición. Roberto Blanco Valdés parece ter fe cega no Tribunal Supremo porque en varios artigos repetiu que os independentistas tiveron a garantía do Tribunal Supremo. Pois si, a mesma que Juan María Atutxa, en abril de 2008 cando, sendo presidente do Parlamento Vasco, foi xulgado polo Tribunal Supremo e condenado a 18 meses de inhabilitación e 18.000 euros de multa, por un delito de desobediencia. Oito anos despois, o Tribunal de Estrasburgo determinou que Atutxa non tivera un xuízo xusto e debía ser indemnizado cun euro –o que el pedira por dano moral-; e, en 2019, o Tribunal Supremo anulou a sentencia que o condenou. Por certo, o relator no tribunal que xulgou a Atutxa sen darlle a oportunidade de defenderse, era o xuiz Manuel Marchena, presidente do tribunal que condenou aos líderes do procés. E como xulgalos e condenalos por rebelión ou sedición esixía a existencia da violencia, o xuiz instrutor Pablo Llarena, despois de recoñecer o civismo das decenas de miles de cidadáns que se mobilizaron para votar no referendo do 1 de outubro, fixo unha peculiar interpretación do alzamento público violento, dicindo que non son esixíbeis os feitos lesivos ou danosos contra persoas ou bens; e abonda a ostentación dunha forza e a disposición a usala. Que isto non o traga o Tribunal Europeo de Dereitos Humanos sábeo Roberto e por iso escribiu nun artigo recente que se a xustiza europea chegase a corrixir ao noso Tribunal Supremo, “se produciría una auténtica catástrofe jurídica y política”. Discrepo do benquerido amigo e coido que a catástrofe xurídica e política produciuse no momento en que o Supremo emitiu outra sentencia que a xustiza europea deberá corrixir. O “¡A por ellos, oeee…!” vale no fútbol e na política; non na xustiza. Cando se xulga coas tripas, co fígado ou coa vesícula biliar, nin a xustiza é xustiza, nin a democracia é democracia. Seguro que o Xuiz Supremo, alarmado polo boreo na praza de Colón, asomou entre as nubes, ollou o chan, analizou a causa, meditou a sentencia e como no poema de Curros Enríquez, falou entre dentes: -Se isto é xustiza, que o demo me leve.

¿Te gustó este artículo? Compártelo

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

Deixa un comentario

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información. ACEPTAR

Aviso de cookies