Puntadas sen fío: Día dos Museos

Puntadas sen fío: Día dos Museos por Siro
Día dos Museos por Siro

Poucas veces será certo o aforismo “non hai mal que por ben non veña”, que repetimos como unha letanía ante calquera contrariedade; máis como consolo que por convición. Tampouco sería certo se o dixeramos da celebración, o luns, día 18, do Día Internacional dos Museos, a porta pecha; aínda que o bo facer dos responsábeis e a aplicación das novas tecnoloxías permitiunos vivir experiencias inimaxinábeis, como a de adentrármonos, sen saír de casa, nos museos de Altamira, o Románico de Taüll, a Casa Natal de Cervantes ou as grandes pinacotecas españolas. O servizo que ofreceu o Museo do Prado desde días antes foi extraordinario, ao darnos a oportunidade de pedir a visualización de obras concretas e recibirmos ao mesmo tempo información oral sobre elas.

Cando era xove e inxenuo, pensaba que, por ser o sentido do humor unha peculiaridade dos galegos e dar Galicia algúns dos grandes humoristas literarios e gráficos do mundo, cumpría levar o humor á Universidade, facer prazas públicas dedicadas ao humor e, sobre todo, crear o gran Museo do Humor de Galicia. Tenteino con máis pena que gloria.

O rector da Universidade de A Coruña, Xosé Luís Meilán Gil, creou a Aula do Humor e xuntos presentámola en roda de prensa. Ata fixo un cartaz precioso para publicitala, pero antes de inaugurala perdeu as eleccións e todo quedou en nada,

A Praza do Humor de A Coruña, única no mundo, inaugurámola o alcalde Francisco Vázquez e eu unha noite de 1990, ante centos de persoas entusiasmadas; pero os gamberros e a desidia das corporacións municipais fan que esmoreza, ante o pasmo dos turistas. Chumy Chúmez bromeu e propúxome desmontala e levala a Madrid, onde sería coidada e valorada. Forges apoiou a idea.

En 1983, cando asinamos o “Manifesto en defensa do humor”, Xaquín Marín e eu pensabamos que un Museo do Humor de Galicia, que acollese a obra humorística de escritores e artistas era tan necesario coma un Museo de Arte Contemporánea. Naceu o Museo do Humor de Fene e, aínda que sempre estivo ben xestionado, sentinme frustrado porque non era o museo que eu soñara. Hoxe penso que chega ben para unha Galicia na que o humor, como creación cultural e artística, non interesa. Non, non interesa, aínda que políticos e intelectuais falen decote da retranca galega e citen o libro O segredo do humor, de Celestino Fernández de la Vega. Citalo dá un toque de erudición, pero lese tan mal que eu escoitei a dous coñecidos intelectuais -un deles, amigo a quen estimo e valoro- dicir en conferencias que o libro de Celestino é espléndido, pero iso de que o humorismo naceu con Cervantes e o Quixote é unha frivolidade. Talmente como se dixesen que Einstein foi un científico estupendo, aínda que a Teoría da Relatividade fose un cachondeo.

Remato coa proba do algodón. O Museo do Prado mostrou de novembro a febreiro dúas exposicións: unha de debuxos de Goya e outra de debuxos de El Roto, que recreou medio cento de debuxos de Goya. Ver para crer: un viñetista, un humorista gráfico actual, con Goya no mellor museo do mundo. El Roto é boísimo, certo; pero tamén en Galicia hai excelentes humoristas gráficos. Alguén imaxina a obra dun deles exposta en calquera dos museos galegos? Eu non, desde logo.  

¿Te gustó este artículo? Compártelo

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

Deixa un comentario

Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información. ACEPTAR

Aviso de cookies