Puntadas sen fío: As bágoas de Pablo Iglesias

As bágoas de Pablo Iglesias por Siro
As bágoas de Pablo Iglesias por Siro

O dirixente de Podemos non puido evitar as bágoas ao recordar no Parlamento as torturas que o inspector da Brigada Político Social de Madrid, coñecido como Billy el Niño, inflixiu a numerosos homes e mulleres enfrontados á ditadura. Como era de esperar, as redes sociais ferveron con burlas e comentarios satíricos, nos que se repetía o chiste fácil de que debeu de botar demasiado cloro na piscina. Eu entendo a emoción de Pablo Iglesias porque tampouco puiden evitar a miña cando algúns amigos me describiron o horror dos días en que se sentiron monicreques rotos en mans dos torturadores. 

Billy el Niño foi o máis coñecido e nos relatos de Lidia Falcón e Paco Lobatón, dúas das súas vítimas, vemos un auténtico sádico. Sen embargo, a súa notoriedade debeuse á chulería e ao afán de protagonismo que mostraba, porque na crueldade había moitos coma el. A represión que seguiu en Ferrol ao 10 de marzo de 1972, cando dous traballadores de Bazán morreron por disparos da policía e resultaron feridos outros corenta, contou cun grupo de especialistas chegados de Valencia. A Fernando Miramontes, responsable de Organización do PCG, torturárono tres días e tres noites coas técnicas máis crueis. Moito antes, en 1963, o ministro de Información e Turismo, Manuel Fraga Iribarne, recibiu unha carta asinada por 102 intelectuais, que lle pedían investigase a represión da recente folga en Sama de Langreo, na que un mineiro morrera a consecuencia dos malos tratos na Inspección de Policía, outro fora castrado e a un terceiro lle queimaran os testículos. Dábanlle os nomes dos torturados e dos torturadores. Fraga respondeulles afirmando que parte dos asinantes da carta por el recibida se sentían enganados e que os mineiros citados, ou nunca existiran, ou eran comunistas que acudían libremente ao seu posto de traballo. A segunda carta ao ministro asinábana 188 intelectuais, informados da veracidade dos feitos denunciados na primeira e doutros igualmente graves.

Antonio Buero Vallejo, asinante das dúas cartas, inspirouse naqueles feitos para escribir o drama La doble historia del doctor Valmy, no que un policía dedicado á tortura de presos políticos recibe a orde de cortarlle o pene a un deles. Os problemas de conciencia causaranlle impotencia. Non puido verse en España ata o ano 1976.

En 1963 Fraga tivo que xustificar o fusilamento do comunista Julián Grimau, despois de ser torturado na Dirección General de Seguridad en Madrid e ser lanzado por una ventá desde o segundo piso para simular un suicidio. Rompeu o cranio, pero non morreu e o tempo que pasou no cárcere cubriuse cunha gorra porque a cabeza fendida daba medo.

Aínda que a tortura foi prohibida en 1948, na Declaración Universal dos Dereitos Humanos, e na Convención contra a Tortura de Nacións Unidas, en 1975, segue a ser práctica habitual en 140 países, con gobernos de dereita e de esquerda. O libro Dios en las cárceles cubanas, da poeta María Elena Cruz Varela, demostra que non houbo diferenzas entre os cárceres de Fidel e Pinochet.

¿Te gustó este artículo? Compártelo

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

Deixa un comentario

Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.