Puntadas sen fío: Galicia profunda

Puntadas sen fío: Galicia profunda por Siro
Puntadas sen fío: Galicia profunda por Siro

Dúas palabras que sentimos como picadas de aguillón na nosa alma colectiva enfrontáronnos coa xuíza de Marbella que cualificou a parroquia de Torea, no concello de Muros, de “Galicia profunda”. Hai moitos anos, cando os galegos eran aldraxados por calquera dos poderes do Estado refuxiábanse no humor e razoaban: “Mexan por nós e hai que dicir que chove” ou, máis aparentemente conformistas aínda: “Mentres o pau vai e vén, descansa o lombo”. Pero iso é historia, que hoxe temos a dignidade na flor da pel e reaximos todos a unha contra o agravio, e ata o Parlamento Galego aprobou, por unanimidade, unha declaración institucional para deixarlle claro á xuíza de Marbella que a expresión “Galicia profunda” é pexorativa e non compre a ningunha vila, parroquia ou aldea galegas. Mágoa que a sesión non rematase co Himno Galego cantado a coro e o tremolar da bandeira azul e branca; pero o presidente Núñez Feijoo, en plena éxtase, publicou en Twitter unha foto súa, de pequeniño, coa avoa Eladia, nos Peares, para proclamar que tamén el foi un neno da Galicia que a xuíza chama “profunda”; e a moita honra!.

A min as palabras da xuíza trouxéronme á memoria as afrontas que Galicia e os galegos recibimos de autores españois do Século de Ouro. Galicia era “muladar de España”, “rincón del mundo” e por iso “se avergüenza el Santo/ de mostrar que está en Galicia”. Os galegos eran borrachos, lingoreteiros, ladróns, desleais e, por se fose pouco, malos católicos; de aí que na fala coloquial aparecesen expresións como: “ni perro, ni negro, ni mozo gallego”, “antes moro que gallego” e “antes puto que gallego”. As mulleres describíaas un proverbio: “moza gallega, nalgas y tetas”, e pasaban por porcas e pouco miradas en perderen a virxinidade. Ah! E aos xuíces que se deixaban subornar chamábanos “galicianos”, por seren falsos como as mulas galegas, que largaban un par de couces, a traizón, a calquera que se lles achegase.

A xuíza de Marbella non debe de ser moi viaxada e ignora que o presidente Fraga, o conselleiro Cuíña e o crego don Felisindo fixeron unha rede de autoestradas, autovías, estradas e pistas que comunican o país enteiro; e a Galicia profunda, illada e perdida no tempo, que ela imaxina, non existe. E estou certo de que tamén ignora o que calquera adulto dos 319 veciños de Torea saben moi ben sobre falar e calar: “Palabra e pedra solta non teñen volta. As palabras, contadas e pesadas. A mellor palabra é a que queda por dicir”. E, finalmente: “Quen fala o que non debe, oe o que non quere”.

O bo do caso é que esas dúas palabras ferintes aparecen no remate dos vintecatro folios que compoñen o auto, no que a xuíza explica polo miúdo as razóns que a levaron a conceder a tutela dun neno de trece meses ao pai e non á nai. Léndoo, parece que lle sobra razón; pero, que credibilidade –digo eu- pode ter unha xuíza que fala da Galicia profunda? Ante a repercusión mediática que tivo o seu desatino, a avogada do pai do neno laiouse: “En este país prima más el sensacionalismo que el sentido común”. Non lle falta razón. No xornalismo hai un principio básico: “A noticia non é que un can trabe a unha persoa, senón que unha persoa trabe a un can”. Por iso buscamos, amañamos ou creamos noticias de persoas que traban a cans; como a da xuíza de Marbella que non concedeu a custodia á nai dun neno por vivir na Galicia profunda. No titular algo de certo había; pero, por un lado xa ven e polo outro, que queren que lles diga.

¿Te gustó este artículo? Compártelo

Facebook
Twitter
Pinterest
LinkedIn
WhatsApp
Email

1 comentario en “Puntadas sen fío: Galicia profunda”

Deixa un comentario