Xosé Manteiga in memoriam

Xose Manteiga

Había tempo que non nos viamos. A última vez foi en Santiago, no ano 2005, cando lle pedín que lese o meu ensaio sobre O humor de Cervantes no Quixote. Interesábame moito a súa opinión de filósofo, e reconfortoume o seu visto bo. Foi daquela cando lle fixen este retrato. Véndoo ninguén diría que é dun home con máis de setenta anos, gravemente enfermo de parkinson, pero esa era a presencia de Manteiga aquela mañá primaveral, nunha cafetería próxima á súa casa e ao Parlamento Galego, onde soía parar cando saía a dar un paseo.

En realidade, esa era a presencia de Xosé Manteiga nos varios días que nos vimos e falamos de vagar, recordando o comezo da nosa amizade, en Ferrol, no 1964, onde el era catedrático no Instituto Feminino; das nosas ideas comúns; das vivencias compartidas con amigos inesquecibeis, dos que algúns dos máis queridos foran quedando no camiño…

Manteiga foi un intelectual que entrou en política sen a menor ambición persoal; movido só por un imperativo ético. A concepción cristiá da existencia e o sentimento galeguista foron os alicerces da súa ética; Aranguren, Zubiri e Ramón Piñeiro, os referentes na súa actuación diaria.

A bonhomía de Xosé Manteiga agromaba naquel azul purísimo dos seus ollos, no riso contido dos seus beizos… Non sei se acertei a reflectilos no deseño, pero tentar tenteino.

Deixa un comentario

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información. ACEPTAR

Aviso de cookies