Unha caricatura de Franco

Francisco Franco
Francisco Franco

O meu amigo e ex director durante un tempo no xornal El Ideal Gallego Luis Blanco Vila publicou recentemente un artigo en El Progreso, recordando una anécdota que eu teño contado varias veces. Sorprendeume gratamente e agradezo o cariño que me segue gardando, pero a memoria traicionouno e cometeu un erro que quixen corrixir. O documento é curioso e supoño que os amigos que vos interesades polas anécdotas do franquismo consideraredes esta moi ilustrativa e clarificadora de como era España no ano 1972, con Franco vello e custodiado por un numeroso grupo de centurións dispostos a manter a súa condición de Invicto, Intocable e case, Divino.

Velaí o artigo de Luis Blanco Vila (pdf / enlace web).

E velaí o meu comentario, mínimamente corrixido.

Querido Luis: Alegroume ver este artigo que me fai recordar o meu tempo de colaborador no Ideal porque ti, o novo director, viñeches verme a Ferrol para invitarme a selo. Traballar contigo e despois con Rafael González foi unha experiencia gratísima, que recordo con nostalxia pola ilusión que toda a redacción poñía en facer o traballo superando as limitacións impostas pola dictadura.

Para min era importante publicar unha caricatura de Franco e fíxena en formato grande, moi coidada na elaboración e propúxenche públicala aproveitando a súa presenza no Pazo de Meirás. Pareceuche ben e fixeches algunhas xestións en Madrid para que te autorizasen, pero sen éxito, e foi daquela cando decidiches xogar forte, moi forte, pero pola túa conta; sen falar comigo. Parecìa que a xogada che saíra ben e que a túa audacia ía ter premio, pero cando chegaches ao xornal tiñas un aviso de Madrid dicíndoche: “a pesar de todo, no la publiques”. E non a publicaches. E o Ideal nin sequera informou do teu agasallo, e eu entereime polo Ya, que deu a información cunha foto na que estabas entregándolle a caricatura, moi ben enmarcada, ao Caudillo. Cando fun verte a Coruña – eu seguía vivíndo en Ferrol – contáchesme todo esto que, lóxicamente, recordo mellor ca ti.

Ver a túa reseña e o cariño con que me tratas non pode ter mais resposta que a da gratitude, pero tiña que correxir o erro de que eu estaba no allo e autorizara o regalo. Eu contei esta anécdota moitas veces, lamentando que unha xogada tan arriscada como a túa non tivese o premio merecido. Pero é que había más franquistas que Franco, claro. Moitas veces me teño preguntado que sería daquela caricatura. Seguro que ti tamèn.

Grazas, director, por seguir recordándome co mesmo afecto que eu a ti.

Unha forte aperta.

Siro

E agora vede a miña versión publicada o 15 de xullo de 2012 na serie “Ferrol, Ferrol, Ferrol, onde eu nacín”, en La Voz de Galicia: O humor de Franco pdf / enlace web

Deixa un comentario

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información. ACEPTAR

Aviso de cookies