Imáxes dá Transición: Suárez e Miláns del Bosch

Suárez, Miláns del Bosch
Miláns del Bosch y Adolfo Suárez
Miláns del Bosch y Adolfo Suárez

Cando Adolfo Suárez dixo no discurso de despedida: «No quiero que el sistema democrático de convivencia sea, una vez más, un paréntesis en la Historia de España», moitos entendemos que dimitía para evitar un golpe de Estado que imporía outra ditadura militar. Non parece que fose así. Suárez cría que as conspiracións nos cuarteis ían contra el, non contra a Constitución, e a frase puido aludir á Operación Armada, «un proyecto descabellado» -dixera-, consecuencia do medo e que traería unha democracia vixiada.

Alguén dixo que Suárez non era dos que «ponían la silla a los generales». É certo; non os temía. Nin sequera a Miláns del Bosch, a quen obrigou a respectar a súa autoridade dúas veces en poucos minutos. Nunha viaxe a Valencia soubo que Miláns se negaba a estar coas autoridades que o recibirían no aeroporto, e fíxolle saber que o avión non aterraría ata que estivese cos demais. Despois Miláns negouse a estreitarlle a man, pero o presidente, sostívolle a mirada e seguiu coa man tendida ata que o xeneral lle deu a súa.

O xornalista Luis Herrero, que o tratou intimamente, dixo que Suárez «era más chulo que un ocho». Na presidencia do Goberno, máis que chulería, mostrou orgullo e dignidade.

Deixa un comentario

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información. ACEPTAR

Aviso de cookies