Sobre Siro debuxante e pintor

Aos tres anos, ao ir á cama, sabía que en canto espertase, a miña nai me levaría á cama unha cunca de malte con pan e despois lapis de cores e papeis para que os enchese de borróns e garabatos, mentres ela facía os labores da casa. Desde entón non deixei de debuxar. Aos dez, once, doce anos, debuxaba mulleres belidas, encoiras, para os meus amigos; aos catorce facía retratos das miñas amigas; aos dezaoito decateime de que podía facer caricatura; aos vinte coñecín as Cousas da vida, de Castelao, e tracexei os primeiros debuxos de humor; aos vintecinco descubrín a Pascin, que me mostrou un camiño novo e suxerente. Deica entón sentírame atraído pola liña, pero, con Pascin como mestre, atrevinme a crebar e duplicar ou triplicar os riscos, descubrín a beleza do imperfecto, debuxei con pincel, experimentei con papeis e cartóns de distinta textura, combinei liñas e manchas… 

Leer más

A iconografía galega de García Lorca

caricatura garcia lorca
caricatura garcia lorca
García Lorca, caricatura de Siro

 

Introducción

 

         Aínda que o título desta comunicación aluda a toda a iconografía lorquiana realizada en Galicia, as limitacións dos meus coñecementos ao eido da plástica, fan que me refira únicamente á creada polos nosos pintores e debuxantes.

Federico García Lorca amaba o debuxo e adoitaba engadilo, da súa man, como complemento ilustrativo dun texto literario, dunha carta, ou dunha adicatoria. Non é de estrañar esa querencia en quen era pura sensibilidade, polo mundo infinito e inmediato que o debuxo nos ofrece.

Leer más