Luis Mera no recordo, sempre

Luis Mera
Luis Mera

Non sei a data en que morreu ningún dos meus seres queridos. Pode ser algo psicolóxico, pero os cabodanos sempre me collen de sorpresa, e, recoñézoo, no me gustan. Nunca penso nos enterros dos amigos, pero si, e moitas veces, nos días felices que convivín con eles.

De Mera recordo os anos ilusionados da Transición, cando el no Ateneo e eu no Club de Perlío, coa colaboración de Manolo López e toda a directiva, pareciamos competir e ver quen organizaba máis actividades para manter o ánimo de rebeldía contra a dictadura; pero tamén recordo a gran lección que para min supuxo velo afrontar a morte con tanta enteireza e serenidade.

Un día, cando xa estaba hospitalizado en Coidados Paliativos, díxome: -Si, é una pena, porque hai tanto que facer, pero… E fixo un xesto de resignación, que se non fose polo dramatismo do momento, ata resultaría cómico. Era unha tarde de domingo e estivemos sos el, Encarna e eu; así que tivemos tempo a falar de moitísimas cousas; sobre todo das que máis nos unían: a gratitude aos homes e mulleres que, de rapaces, nos orientaran e encamiñaran os nosos pasos no mundo da cultura: Arsenio Espilla para min e Julio Aneiros para el foran os primeiros; despois os dous sentiámonos en débeda con Ramón Piñeiro, Rafael Dieste, Luis Seoane, Isaac Díaz Pardo, Carlos Gurméndez…

Leer más

Adeús a Luís Mera

Luís MeraHai cinco meses Luís Mera propúxome presidir o Club de Prensa de Ferrol, e, malia o problemático que resulta para alguén que, coma min, reside fóra da cidade, aceptei porque eu a Luís Mera non lle podía negar nada. Coido que ninguén que coñecese a bonhomía de Luís Mera e soubese do inmenso labor que no eido da cultura fixo durante coarenta anos na nosa cidade, podería negarlle nada.

Aceptei tamén –debo recoñecelo- porque o Clube de Prensa era como un tren de alta velocidade que circulaba por unha vía completamente segura, des que, anos antes, Luís Mera se incorporara ao equipo directivo e puxera o seu saber, a súa experiencia, a súa capacidade organizativa, a disposición da entidade. Luís garantía o éxito do Clube e tamén o da miña xestión.

Eu temía –tamén é verdade- que aquela emocionada despedida da vida que Mera fixo no Auditorio da Fundación Abanca, a noite do 31 de maio de 2013, na homenaxe que un grupo de amigos, membros todos do Clube de Prensa, organizamos para agradecerlle o seu extraordinario labor, estivese xustificada e que o tempo que estaba a vivir fose demasiado breve; pero esa era outra razón para non fallarlle, para atender a súa chamada.

Leer más