Ferrol, Ferrol, Ferrol, onde eu nacín: Confidencial

262_confidencialidadCando me dispuña a publicar na Voz, a serie “A Transición en imaxes” pregunteime en que momento histórico debería rematala, e decidín facelo coa primeira victoria do PSOE nas eleccións xerais de 1982, porque con ela comezou a alternancia no Goberno. En boa lóxica tería de ser en nadal do 78, cando o Rei Juan Carlos sancionou a Constitución, en sesión conxunta de Congreso e Senado; pero dende entón estivo tantas veces en perigo a democracia e vivimos situacións tan esperpénticas en institucións necesitadas de reformas, que sería inxenuo sinalar a fin do franquismo na solemnidade daquel día. En 1980 un xuiz de Fuencarral non autorizou poñer o nome “Libertad” a unha nena, porque era “extravagante, irreverente y subversivo”. Naqueles anos, na Oficina Técnica de Bazán viviuse unha situación non menos surrealista.

Leer más

Ferrol, Ferrol, Ferrol, onde eu nacín: O ambiente na Oficina Técnica

oficina_tecnica_bazan

oficina_tecnica_bazanAprobado o ingreso en deliñación, íamos destinados a calquera das catro oficinas técnicas existentes: Proxectos, Casco, Electricidade e Maquinaria. Eu fun á de Maquinaria e mentres aprendía o oficio, día a día, co proxectista Antonio Nogueira, profesor excelente e boísima persoa, cun fantástico sentido do humor, asistín durante tres anos aos cursos de formación que impartían ex maquinistas da Armada e enxeñeiros. Ao rematalos eramos deliñantes de 2ª e integrabámonos en distintos equipos. Eu entrei no de Ezequiel Quinteiro, especializado, como o de Eugenio Merino, en facer as disposicións de maquinaria nas cámaras de máquinas dos buques e darlles os necesarios servizos de auga doce e salgada, aceite, combustible, vapor, sentina, etc. Nunca traballo máis difícil vin na miña vida, porque cando o barco xa estaba cheo de tubos, bandexas de cables e condutos de ventilación, e había que pasar unha tubería de proa a popa e de babor a estribor, alí estaban Armando Méndez, os irmáns Trastoy, Freire, Celigueta, Chaves, Manolo García, Ramón Seoane, Anoeta… esculcando durante horas as vistas en planta, alzados e seccións para procurar un camiño. Semellaba imposible que o houbese, pero habíao e eles atopábano.

Leer más

Ferrol, Ferrol, Ferrol, onde eu nacín: Un conto de Noitevella

un conto de noitevella

 

un conto de noitevella
Ramona e Plácido

Aquela caricatura de Luis Picos, andando o tempo, chegaría a cambiarme a vida; pero, en breve, o que cambiou foi a miña maneira de ver a Arte. Eu levara as máximas calificacións en debuxo no bacharelato, sen embargo non era consciente de que podería debuxar; visitaba as exposicións que se facían na cidade, pero facíao cunha ollada inxenua e todo me parecía ben. Cando a caricatura de Picos chegou a Carlos Merino, o administrativo destinado na Oficina Técnica, veume saudar e a saber da miña vocación artística. Debín de parecerlle algo parvo ao comprobar que non tiña ningunha, pero ao circular nas próximas semanas media ducia de caricaturas doutros compañeiros, faloume de novo e animoume a tomar en serio o que para min estaba a ser un simple divertimento. Fixémonos amigos, contoume que el pintara e deixara de facelo había anos, e un día levoume á súa casa para mostrarme algúns lenzos. Ante aqueles cadros empecei a entender que é a Arte; volvinme máis esixente e autocrítico, e tardei cinco anos en facer a primeira exposición de debuxos de humor e caricaturas, e oito en mostrar retratos e figuras.

Leer más