Puntadas sen fío: Amor e alzheimer

Casaron en 1946, cando ela tiña 19 anos e el 21, sen coñecer ningún dos dous outra experiencia amorosa. El era pintor de brocha gorda, bo profesional, e nunca lle faltou traballo; ela facía con mimo os labores do fogar nun piso pequeniño e lindo como una casa de monecas e levaba conta da economía doméstica porque a nai lle aprenderá que “quen aforra un chico cando pode, ten un peso cando quere”. Criaron dous fillos –neno e nena- nun fogar feliz, e compartiron a súa alegría con familiares e amigos. Cantaban moi ben e cando, de volta das praias, interpretaban a dúo “Cuando se quiere de veras”, a canción de Pedro Vargas e Libertad Lamarque, calaban todos para escoitalos. Así, nun vivir un para outro, sen entender a vida un sen o outro, protagonizaron unha historia de amor sinxela e fermosa durante setenta anos, ata que irrumpiu o alzheimer e ela, toda bondade, inxenua, sempre surrinte e amable, converteuse nunha réplica da nena de “El exorcista”. Os psiquiatras recomendaron o internamiento nunha residencia, e el respondeu: -Sí, pero con ela vou eu. E entraron os dous.

El, coa cabeza perfectamente lúcida, renunciou ao propio vivir para atendela, levando conta da medicación, de que comese, de que a levasen ao baño… Respondía con paciencia infinita as preguntas disparatadas que ela facía e, se a vía triste, aloumiñábaa sen pudor e bicábaa e cantáballe: “Cuando se quiere de veras, como te quiero yo a ti…” ata que ela se animaba e  cantaba con el.

O 24 de setembro de 2013, con 90 anos, el morreu exhausto. No camposanto eu recordaba un dos contos máis emotivos de Castelao: o dos vellos que tamén tiveran mocidade, que casaran por amor e viviran amándose totalmente. Cando o vello morreu e sacaban da casa o cadaleito, a vella saiu á porta e dixo: -Deica logo, Eleuterio.

Aquela despedida foi motivo de risa na aldea e ninguén pensou con canta dor chamaría pola morte, aquela noite, a vella namorada.

Á protagonista desta pequena historia ninguén lle oiu dicir nada porque quedou sen fala. Sen o home ao seu carón, non volveu falar, nin a alegrarse coa visita dos fillos e netos. Abraiaba a tristura do seu rostro, no que cada ollada era unha interrogante. Non quixo vivir máis e o 29, cinco días depois que o home, morreu. El nunca falara de incinerarse, pero dispúxoo a última hora e explicoume por que: -Xa verás, non tardarei en vir por ela; e estaremos sempre xuntos.

Tal día como hoxe, hai catro anos, cumpríronse os seus desexos.

Deixa un comentario

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información. ACEPTAR

Aviso de cookies